#eski mesajlar

Bu gece yine açtım o pencereyi. Boş. Sadece boş. Bir şey yazmıyorum artık, yazacak bir şey de yok zaten. Alıştım sanmıştım. Sonra ses kaydını dinledim. Hani şu silmediğim. Üç cümle, belki dört. "İyi geceler, rüyamda…

o mesaja bakıyorum yine. sabahın körü, evde kimse uyanmadı, ben senin yazdığın o son cümlenin başında duruyorum. cevap veremedim. ya be, işte, diyorum ya, cevap veremedim. sen, sen, hani sen... nasıl bıraktın öyle…

O kutunun kapağı

Eski sevgilim… Bu akşam çekmeceyi karıştırıyordum. Bilirsin, hani şu hiçbir şeyi atamadığım, içinde fişler, eski kalemler, bir türlü çöpe gitmeyen ıvır zıvır biriken çekmece. Elimi attım, kapağı hafif çizik, o minik…

Bugün yine açtım o mesajı. Hani şu silmeyi beceremediğim. Baştan sona okudum. Sonra başa döndüm, bir daha okudum… İçinde ne yok ki. Kızgınlık var, biraz alay var, sonra birden “ama seni hâlâ” diye başlayan bir cümle var…

Bir Ses Duyunca

Yine aynı şeyi yapıyorum. Telefonu elime aldım, yukarı kaydırıyorum, yukarı kaydırıyorum... iki yıl önceki mesajlar. Senin gülüşün kaç kelimeye sığar biliyor musun? Ben hâlâ o günkü hâline bakınca içim gidiyor, yedi yıl…

Gece yine uyku tutmadı. Kalktım, sandıktan o mektupları çıkardım. Hani şu ilk zamanlar yazdıkların var ya… her hafta gelirdi. Ya, ben her hafta postaneye giderdim be. Şimdi bakıyorum da ne kadar kısaymış sonrakiler…

Gece yarısı yine o mesajı açtım. "Nasılsın" yazmışsın. Tek kelime. Yedi sene. Fotoğrafa baktım biraz önce. Kapattım. Ama içimde bir şey kalmamış artık, inan. Ne kızgınım sana ne de özlüyorum. Sadece bazen açıp okuyorum…

Bugün yine o günü düşündüm. Hani saatlerce konuşmuştuk ya. Her şey ne kadar kolaydı be. Şimdi her şey zor. Telefonu elime aldım, yazdım. Sildim. Bir daha yazdım. Ya ben ne yapıyorum? Neden hâlâ bekliyorum ki? Sen hiç…

Kapıda asılı kalan cümle

Bugün yine o çekmeceyi açtım. İşte. Hediye orada, kutusu bile açılmadı. Geçen yıl dönümümüzde almıştım, o akşam vermek için cesaret... yok, cesaret değil ya, neyse işte. Vermedim. Şimdi her açtığımda aynı şey: "işte"…

Bu akşam bir şey oldu

Bu akşam bir şey oldu, sana anlatmam lazım. Ama önce şunu söyleyeyim: hani şu senin yazdığın şarkı sözleri vardı ya, biri vardı içlerinde, hani şu yağmurdan bahseden. Onu bugün tesadüfen buldum. Nasıl buldum, onu da…

Bu Sefer Kendime Söylüyorum

Biliyor musun, bugün pazar. Pazar akşamları bende hep bir tuhaf olur, hani eskiden bu saatlerde ya otobüs terminaline giderdim ya da dönüş yoluna bakardım. Şimdi ne giden var ne gelen. Sadece ben, çayım ve pencereden…

Bir şey söyleyecektim ama sustum

Gece yine o mesajları açtım. Hepsini biliyorum artık, ezberledim. Ama yine okudum. "Bir şey söyleyecektim ama sustum." Kaç kere yazdım bunu sana? Kaç kere sildim, kaç kere geri getirdim? Bilmiyorum. Şimdi düşünüyorum…

Kızgınım sana. Hem de öyle bir kızgınım ki anlatamam. Ne kavga ettik ne konuştuk, bir sabah kalktım, yoktun. Bir mesaj bile bırakmadın. İnsan giderken bir cümle bırakır be. "Bitti" der, "yapamıyorum" der, ne bileyim…

Bu gece yine yazacağım

Yine sessizlik. O sessizlik. Sofrada iki tabak, iki insan, sıfır kelime. Sen olsaydın ne derdin bilmiyorum ama bu sessizliği asla böyle bırakmazdın. Eminim. Kocam yanımda, gözleri ekranda. Benim gözlerim eski bir lise…

O mesaj hâlâ telefondaki eski notlarda duruyor ya. Bir gece yazmıştım, "seni hep sevdim" diye başlıyordu, gerisini hatırlamıyorum bile. Sonra silemedim. Göndermek? Yok, öyle bir şey gelmedi aklıma bile işte 💔 Bugün…