#eski mesajlar

Yine o mesaja baktım. Hani şu son yazdığın. Okudum, kapattım. Sonra bir daha açtım… Biliyorum, artık yazmayacaksın. Ama ben hâlâ bekliyorum işte. Keşke diyorum, keşke bir kere sesini duysaydım. Yüzünü değil, sesini…

Yine sen. Yine gece, yine elimde telefon, mesaj yazacak gibi oldum, sonra vazgeçtim. Buraya yazıyorum. Bugün Kızılay'da yürüyordum, hava çok güzeldi. Sonbahar değil ama yine de içim bi tuhaf oldu. Bi kafenin önünden…

Balkon kapısı açık, dışarıdan hâlâ o serinlik geliyor. Mayısın sonu artık yavaştan yazı çağırıyor, gündüz sıcak, akşam böyle işte. Ben yine buradayım, elimde telefon, aynı yerde duruyorum. O ses kaydını yine açtım…

Yine o şarkı çıktı karşıma. Kafede çalıyordu, bir elimde bardak, öylece kaldım işte. O gün o şarkıyı gönderdin, hâlâ dinliyorum. Her seferinde aynı şey oluyor, durup kalıyorum. Sen hiçbir şey demedin ya. Ben de demedim…

Yine o ekranın başındayım. Saat kaç olmuş bilmiyorum, telefonun ışığı yüzüme vuruyor, gözlerim yanıyor ama kapatamıyorum. O gün yazdığın mesajı açıyorum. Son yazdığın mesaj. "İyi geceler" demiştin sadece. O kadar basit…

Gece yarısı yine o mesajı açtım. "Nasılsın" yazmışsın. Tek kelime. Yedi sene. Fotoğrafa baktım biraz önce. Kapattım. Ama içimde bir şey kalmamış artık, inan. Ne kızgınım sana ne de özlüyorum. Sadece bazen açıp okuyorum…

Bu gece sana kızmaya geldim

Bu gece sana kızmaya geldim, haberin olsun. Hepsini söyleyeceğim, yarın da pişman olurum belki ama şu an umurumda değil. Hani şu tişörtün var ya, hani en sevdiğin, hani bana "bu sende kalsın, bende bir tane daha var"…

Gecenin Bu Saatinde

Yine o saat. Herkes uyudu, ev sustu, ben yine telefonu elime aldım. Açmayacağım diyorum kendi kendime, sonra yine açıyorum. Kaç yıl oldu, o konuşmalar hâlâ orada, silinmemiş. Baştan sona okuyorum, bir daha, bir daha…

Dün gece yine girdim o kelime oyununa. Hani şu seninle tanıştığımız yere. Kimse yoktu. Bir tek ben vardım, bir de o boş ekran. Keşke… keşke bir şey yazsaydın. Biliyorum, yazmayacaksın. Bitti. Ama ben hâlâ o son mesajı…

Yine akşam oldu, yine sen düştün aklıma. Kaçıncı kez bilmiyorum, saymayı bıraktım. Bugün çekmeceyi açtım, yine ordaydın işte. O kitap. Sana alıp da veremediğim, yıllardır orda duran kitap. Kapağını açtım, sayfaları…

Sabah Yine Aynı

Canım, sabah yine erkenden kalktım, sana güçlü görünmek için. Sonra balkona çıktım, sigaramı yaktım ve sustum. Ağladım işte, ne yapayım. O ilk mesajı hâlâ silemiyorum. Sen atmıştın, ben okumuştum, dünya durmuştu. Şimdi…

Çekmecedeki Bileklik

Bugün yine o çekmeceyi açtım. Bilerek açtım, kendime eziyet olsun diye. Bileklik hâlâ orada, kutunun içinde, hiç takılmamış. Senin bileğine hiç değmedi. Ben onu alırken hayalini kurmuştum, hatırlıyor musun? Sana…

Yine açtım o mesajları. Okudum, kapattım. Sonra bir daha açtım. Ya ben ne yapıyorum? Akşam üstüydü, balkonda oturuyordum. Rüzgâr öyle bir esti ki... hatırladım işte. Sen gülerken gözlerin kısılırdı ya. Hani şu ilk gece…

Yine uyuyamadım. Yatağın kenarına oturdum. Geç oldu, biliyorum. Ama içimde bir ses var, susmuyor. Bugün annemgil geldi, düğün telaşı vardı. Herkes gülüyor, bir şeyler anlatıyor. Ben de gülüyorum işte, rol yapıyorum…

Telefonun Işığında

Gece yarısını çoktan geçti. Uyumam lazım. Yarın erken kalkacağım. Ama telefon elimde, ekranın ışığı tavana vuruyor, ben yine aynı yerdeyim. Eski fotoğraflara baktım biraz önce. Hani şu üniversiteden kalma olanlara…