#eski mesajlar

O tek satır

Ekranı açtım, kapattım. Bir daha açtım. Hâlâ orada duruyor o tek satır, ya, hâlâ orada. Silemedim. Sildiremedim işte 🫠 Ne diyeyim, ne diyeyim ki ona? Cevap yazsam ne olacak, yazmasam ne olacak? Gecenin bu saatinde…

Düğün bahçesinde seni gördüm ya. Yıllar sonra. Kalbim önce bir durdu, sonra üç kere hızlı hızlı çarptı. O mu bu, diye düşündüm. Sonra gülümsedin. Ben de gülümsedim. İkimiz de biliyorduk ama hiçbirimiz söylemedik…

O mesaj hâlâ telefondaki eski notlarda duruyor ya. Bir gece yazmıştım, "seni hep sevdim" diye başlıyordu, gerisini hatırlamıyorum bile. Sonra silemedim. Göndermek? Yok, öyle bir şey gelmedi aklıma bile işte 💔 Bugün…

Defter yine açık, kalem elimde ama yazacak bir şey bulamıyorum… tuhaf, sana söyleyecek o kadar çok şey var ki aslında. Hepsini biliyorsun işte. Bugün yine okudum o mesajı. "İyiyim, seni düşünüyorum." Kaç kere okuduğumu…

Bu saate kadar uyumadım. Yine. O mesajı açtım. Son yazdığını. Kaç kere okudum bilmiyorum ya. Her seferinde aynı şeyi bekliyorum galiba. Altına bir şey eklenecek. Eklenmiyor işte. Bıraksam mı? Bilmiyorum. Sen hiç…

O soru

Yine gece, yine aynı şey. Telefon elimde, bir şey yazmadan bakıp duruyorum. O mesaj orada duruyor işte, tek kelime. Nasılsın. O kadar. Sanki aradan geçen bunca yıl hiç yaşanmamış gibi, sanki ben o kararı hiç vermemişim…

çizik ekran

Yine o telefonu elime aldım. Ekranın ortasından bir çizik geçiyor, hatırlıyor musun, o gün sen sinirlenip masaya çarpmıştın. O çizik hiç geçmedi. Ben de hiç geçiremedim. Mesajlara baktım, en baştan. İlk günlerdeki "iyi…

O gece çalan şarkı

Akşamüstü eve dönerken yolda bir kafede o şarkı çaldı. Kaç yıl oldu, hâlâ aynı şey oluyor: adımlarım yavaşlıyor, elimdeki poşet ağırlaşıyor, olduğum yerde kalıyorum. Sanki biraz daha dinlesem o geceye geri dönecekmişim…

Poları Katlayıp Kaldıracağım, Belki

Biliyor musun, bu gece yine uyku tutmadı. Herkes uyudu, ev sessiz, ben yine o poların içindeyim. Son buluşmadan kalan. Kaç kere katlayıp dolaba kaldırdım, her seferinde geri çıkardım. Yıkayamadım bile, kokusu gitmesin…

Nasılsın

Tek kelime. İki yıl, iki şehir, bir sürü suskunluktan sonra ekranıma düştü ve ben hâlâ o ekrana bakıyorum. Bugün yağmur var burada. Yaz ortasında yağmur, olur mu demeyin, oldu işte, benim şansıma. Camdan dışarı…

Beyaz güllerin hâlâ kokusu var

Sevgilim, bu gece yine uyuyamadım. Saat kaç bilmiyorum, bakmadım. Ekrana baktım. Bir şey yok. Yine yok. Koydum masaya. Sonra tekrar aldım. Sana bir şey yazdım. Sildim. Bir daha yazdım. Sildim. Göndermedim işte…

Eski mesajları yine açtım. Baştan sona okudum, hiçbir şey atlamadan. Senin yazdığın o son "iyi geceler" hâlâ orada duruyor, ben de hâlâ ona cevap vermek istiyorum. 🙈 O kutu hâlâ çekmecede. Açmadım, açamadım. İçinde ne…

Sana hiç gönderemediğim ses

Bugün yine o fincanla başladım güne. Hani şu kenarı çatlak olanla. Ekran görüntüsü hâlâ orada, aynı yerde duruyor; "artık yeter" yazmıştın ya hani, sonuna bir nokta bile koymamıştın. Nokta koymamışsın işte, be. Sanki…

Bugün yine o günü düşündüm. Hani saatlerce konuşmuştuk ya. Her şey ne kadar kolaydı be. Şimdi her şey zor. Telefonu elime aldım, yazdım. Sildim. Bir daha yazdım. Ya ben ne yapıyorum? Neden hâlâ bekliyorum ki? Sen hiç…

Telefonumun en altında duruyor. O son mesajın. Bazen açıp okuyorum, kelimeleri ezberledim artık. Ama her seferinde aynı yerde takılıyorum. Cevap yazmıyorum. Parmaklarım klavyeye gidiyor, sonra vazgeçiyorum… Kaç ay oldu…