#eski mesajlar

Dolabın kapağını açtım

Canım, Bu gece yine uyku tutmadı. Kalktım, salona geçtim, bir bardak su aldım. Sonra ne oldu bilmiyorum, ayaklarım beni yatak odasına, dolabın önüne götürdü. Elim kutunun kapağına gitti ama kaldıramadım. Öylece durdum…

Bu gece yine açtım o pencereyi. Boş. Sadece boş. Bir şey yazmıyorum artık, yazacak bir şey de yok zaten. Alıştım sanmıştım. Sonra ses kaydını dinledim. Hani şu silmediğim. Üç cümle, belki dört. "İyi geceler, rüyamda…

o mesaja bakıyorum yine. sabahın körü, evde kimse uyanmadı, ben senin yazdığın o son cümlenin başında duruyorum. cevap veremedim. ya be, işte, diyorum ya, cevap veremedim. sen, sen, hani sen... nasıl bıraktın öyle…

O kutunun kapağı

Eski sevgilim… Bu akşam çekmeceyi karıştırıyordum. Bilirsin, hani şu hiçbir şeyi atamadığım, içinde fişler, eski kalemler, bir türlü çöpe gitmeyen ıvır zıvır biriken çekmece. Elimi attım, kapağı hafif çizik, o minik…

Bugün yine açtım o mesajı. Hani şu silmeyi beceremediğim. Baştan sona okudum. Sonra başa döndüm, bir daha okudum… İçinde ne yok ki. Kızgınlık var, biraz alay var, sonra birden “ama seni hâlâ” diye başlayan bir cümle var…

Bir Ses Duyunca

Yine aynı şeyi yapıyorum. Telefonu elime aldım, yukarı kaydırıyorum, yukarı kaydırıyorum... iki yıl önceki mesajlar. Senin gülüşün kaç kelimeye sığar biliyor musun? Ben hâlâ o günkü hâline bakınca içim gidiyor, yedi yıl…

Gece yine uyku tutmadı. Kalktım, sandıktan o mektupları çıkardım. Hani şu ilk zamanlar yazdıkların var ya… her hafta gelirdi. Ya, ben her hafta postaneye giderdim be. Şimdi bakıyorum da ne kadar kısaymış sonrakiler…

Gece yarısı yine o mesajı açtım. "Nasılsın" yazmışsın. Tek kelime. Yedi sene. Fotoğrafa baktım biraz önce. Kapattım. Ama içimde bir şey kalmamış artık, inan. Ne kızgınım sana ne de özlüyorum. Sadece bazen açıp okuyorum…

Bugün yine o günü düşündüm. Hani saatlerce konuşmuştuk ya. Her şey ne kadar kolaydı be. Şimdi her şey zor. Telefonu elime aldım, yazdım. Sildim. Bir daha yazdım. Ya ben ne yapıyorum? Neden hâlâ bekliyorum ki? Sen hiç…

Kapıda asılı kalan cümle

Bugün yine o çekmeceyi açtım. İşte. Hediye orada, kutusu bile açılmadı. Geçen yıl dönümümüzde almıştım, o akşam vermek için cesaret... yok, cesaret değil ya, neyse işte. Vermedim. Şimdi her açtığımda aynı şey: "işte"…