#söyleyememek

Bu akşam yine hep beraberdik. Sen ona bir şey anlattın, o güldü. Ben de güldüm. İçimden değil ama.. yüzümden. Keşke o gün çekmeceden o kutuyu çıkarıp verseydim. Aylarca biriktirdim, düşündüm, sonra vazgeçtim. Çünkü…

Bu gece yine o fotoğrafa baktım. Duramıyorum ya. 🥺 Gözlerim dolu ama gülüyorum o karede, hatırlıyor musun sen? Yan yana duruyorduk, biri çekti, ben tam o an sana bakmışım. Keşke bakmasaydım ya da keşke o an başka bir…

canım, yine telefonu elime aldım, kendime engel olamadım. hâlâ o eski mesajlara bakıyorum. iki yıl boyunca her akşam aynı saatte yazdıklarını tek tek okuyorum, hâlâ duruyorlar orada. sen onlar gibi değilsin, sen çoktan…

Katlanmış Köşe

Yine oturdum masaya. Kalem elimde, kâğıt önümde, sen yoksun. Bu gece de sana yazacağım, yine göndermeyeceğim... belki. Biliyor musun, ilk mektubunu hâlâ saklıyorum. O gün zarfı görünce nasıl sevindiğimi bir bilsen…

O gün ne gülmüştün

Gece yine uyku tutmadı. Ekranı açıp kapatıp duruyorum. Sana yazacak bir şey bulamıyorum çünkü aklımdaki her cümle sana çıkıyor, her cümle seninle bitiyor. Buraya yazıyorum işte. Yüzüne söyleyemediklerimi. Rahatlıyorum…

Yine uyuyamadım. Gözlerimi kapatınca düğün salonu geliyor, kalabalığın içinden bir kahkaha yükseliyor… seninki. O an ne olduğunu anlamamıştım. Sadece gülümsedim, aptal gibi. İki ay sonra elini tuttuğumda kendimi…

Kendime yazıyorum bu sefer. Sana değil. Sana yazacak sözüm kalmadı zaten, onu da biliyorsun. İki yıl oldu neredeyse. İki yıl, bir insanın sesini unutmak için az mı çok mu, hâlâ bilmiyorum. Ama bugün fark ettim, artık…

Bu akşam bir şey oldu

Bu akşam bir şey oldu, sana anlatmam lazım. Ama önce şunu söyleyeyim: hani şu senin yazdığın şarkı sözleri vardı ya, biri vardı içlerinde, hani şu yağmurdan bahseden. Onu bugün tesadüfen buldum. Nasıl buldum, onu da…

Bugün annemin yanındaydım. Mutfakta çay demliyordu, ben de masaya oturmuş, gözüm pencerede öylece duruyordum. Bana sordu: "İyi misin?" Dedim ki iyiyim. Sonra bir daha sormadı. Annem bilir aslında. Bilir de üstelemez…

Dün akşam annemin evindeydim. Sobanın üstünde çay kaynıyordu, annem mutfakta bir şeyler dürmekle meşguldü. Ben de karşısındaki tabureye çöktüm, öylece oturuyordum. Annem bir ara başını kaldırdı, bana baktı, bir şey…

Bugün pazardı. Evdeydim, kimseye bir şey demeden bütün günü geçirdim işte. Annem aradı, sesimi beğenmedi. "Hasta mısın?" dedi. Değilim, dedim. Yorgunum sadece. Yorgunum çünkü günlerdir aynı şeyi düşünüyorum. Senin o…

Bu gece de uyku yok

Bu gece de uyku yok bende. Telefonu elime aldım, yine koydum. Bir şey yazsam mı diye düşünüyorum ama ne yazacağımı bilmiyorum. Buraya yazınca rahatladığımı sanıyorum, sonra fark ediyorum ki rahatlamamışım, yine seni…