#söyleyememek

Bu saatte uyuyamıyorum yine. Perde kapalı, dışarıda yağmur var mı yok mu bilmiyorum. Cebimdeki fotoğrafı çıkardım yine. Hani şu köşesi kıvrılmış, biraz solmuş olan. Her seferinde aynı şeye bakıyorum: senin gülüşün. Kaç…

Bugün çekmeceyi açtım. Yine. Yüzük orada, bir saniye baktım, kapattım. Sanki her açtığımda bir şey değişecekmiş gibi ama yok, hep aynı yerde, hep aynı sessizlikte. Biliyor musun, beni asıl kıran o cümle değildi. "Ben…

Yine aynı yerdeyim; bu kez mutfakta, çay bardağı elimde. Dışarıda yağmur var, radyo açık kalmış. O şarkı çalıyor yine. Gözlerim doluyor, kendime kızıyorum. HÂLÂ SEN! Yıllar geçti, hâlâ sen! Annem aradı bugün. 'Gel…

Bugün telefonu temizliyordum, sana dair ne varsa sileceğime yemin etmiş gibi... ama o fotoğraf yine karşıma çıktı. Bulanık. Sen bile değilsin aslında, bir gülüşün kenarı sadece 😔 Yıllarca aynı kantinde, aynı masada…

Bir Ses Duyunca

Yine aynı şeyi yapıyorum. Telefonu elime aldım, yukarı kaydırıyorum, yukarı kaydırıyorum... iki yıl önceki mesajlar. Senin gülüşün kaç kelimeye sığar biliyor musun? Ben hâlâ o günkü hâline bakınca içim gidiyor, yedi yıl…

canım… Yine o kutu. Yine karşımda. Kapağını açtım, hepsini biliyorum zaten, okumaya gerek yok. Ama yine de tek tek çıkardım, hepsini gözden geçirdim 💌 Kâğıtların kokusu değişmiş, kurumuşlar. Bir tanesi var ki… işte o…

Bugün yine o çay bahçesini düşündüm. O masayı. Hani şu köşedeki, gölgesi üstüne düşen. O gün hava tam böyleydi işte, martın ortası, güneş var ama ısıtmıyor. Ellerim titriyordu, hatırlıyor musun. Çayı zor tuttum, bardak…

Bugün yine o duraktan geçtim. Alışveriş poşetleri elimde, yağmur çiseliyor, ben de mal gibi durup otobüs bekleyenlere baktım. 🥹 O akşam aklıma geldi işte. Telefonu cebimden çıkarıp çıkarıp geri koyuşum. Yazacaktım…

Bu saatte uyku yok. Gözümü kapatsam o gün geliyor. Otobüs durağındaydık, sen gidiyordun, ben arkandan bakakaldım. 'Kal' diyemedim. Sadece 'iyi yolculuklar' dedim. İYİ GİT! Sanki içimden kopan şey o iki kelimeydi 😔 Sen…

Gece yarısı yine o mesajı açtım. "Nasılsın" yazmışsın. Tek kelime. Yedi sene. Fotoğrafa baktım biraz önce. Kapattım. Ama içimde bir şey kalmamış artık, inan. Ne kızgınım sana ne de özlüyorum. Sadece bazen açıp okuyorum…

O gülümseme

Akşam oldu yine. Hava hâlâ soğuk, ama günler uzamaya başladı. Pencerenin önünde oturuyorum, çay soğudu. Kaldırmaya üşendim. Bu aralar iyiyim. Gerçekten iyiyim. Kimseye bir şey anlatma ihtiyacı duymuyorum, kimseye bir…

Bugün yine o günü düşündüm. Hani saatlerce konuşmuştuk ya. Her şey ne kadar kolaydı be. Şimdi her şey zor. Telefonu elime aldım, yazdım. Sildim. Bir daha yazdım. Ya ben ne yapıyorum? Neden hâlâ bekliyorum ki? Sen hiç…

Kapıda asılı kalan cümle

Bugün yine o çekmeceyi açtım. İşte. Hediye orada, kutusu bile açılmadı. Geçen yıl dönümümüzde almıştım, o akşam vermek için cesaret... yok, cesaret değil ya, neyse işte. Vermedim. Şimdi her açtığımda aynı şey: "işte"…

Bu gece de uyku yok

Bu gece de uyku yok bende. Telefonu elime aldım, yine koydum. Bir şey yazsam mı diye düşünüyorum ama ne yazacağımı bilmiyorum. Buraya yazınca rahatladığımı sanıyorum, sonra fark ediyorum ki rahatlamamışım, yine seni…

Bu akşam bir şey oldu

Bu akşam bir şey oldu, sana anlatmam lazım. Ama önce şunu söyleyeyim: hani şu senin yazdığın şarkı sözleri vardı ya, biri vardı içlerinde, hani şu yağmurdan bahseden. Onu bugün tesadüfen buldum. Nasıl buldum, onu da…