#kırgınlık

Kutunun İçindeki

Pazar gecesi yine. Yarın herkes işine gücüne dönecek, ben yine aynı yerde kalacağım. Bunu neden yazıyorum bilmiyorum. Belki birine söylemek istiyorum da söyleyecek kimsem yok. Ya da var da söylemeye yüzüm yok. Bugün…

Kaç "yakında" oldu be

Yine o mesaja baktım. Kaç kere okudum bilmiyorum. "Yakında geleceğim" yazmışsın. Yakında. Ne demek yakında ya? Bir hafta mı, bir ay mı, bir sene mi? Ben artık bu kelimeden nefret ediyorum, biliyor musun? Canım, sen…

Hâlâ Kızgınım, Hâlâ Âşık

Yine o sahildeyim canım. Hani şu martıların simit için birbirini ittiği, benim de her akşamüstü kendimi oraya attığım yer. Bugün bir tanesi bana öyle bir baktı ki... ya, ne diyeceğim biliyor musun? Sana sorar gibi. "O…

Canım, zaten biliyorsun. Bugün yine o ilk mesajı açtım. Hani şu 'günaydın, dün gece çok güldüm' diye başlayanı. Kaç yıl oldu, hâlâ duruyor orada. Ben de duruyorum işte. Öylece. Balkondayım. Sigara bitti, ben bitmedim. 🙈…

Duydum işte. Nişanlanmışsın. Ne diyeyim, hayırlı olsun ya... Hayırlı olsun be. Haberi annem söyledi. Mutfakta bulaşık yıkıyordum, elimde tabak kaldı öyle. Su akıyor, ben bakıyorum. Öfke mi, özlem mi, bilmiyorum. İkisi…

Düğünde

Kuzenimin düğününde kimse fark etmeden dışarı çıktım. Davulun sesi hâlâ içeride, benim içimde başka bir şey çalıyor. Yeni gelinle damat oynarken ben seni düşündüm. Sen de bir gün böyle oynayacaksın, ben belki o gün bir…

Yine o kareyi açtım ya hayatım. Elim gitmiyor ama gidiyor işte. Hani göl kenarında, sen bana bir şey söylemiştin de gülmüştüm ya... tam o an çekilmişti. İkimiz de gülüyoruz orada, sanki kimse karışmamış gibi aramıza…

Canım, uyuyamadım yine. Kalktım, masaya oturdum; yüzük hâlâ orada, ilk günkü yerinde duruyor. Biliyorum, kaldır artık diyorsun içinden. Kaldıramıyorum… Bugün bir an, telefonu elime aldım. Son mesajın hâlâ orada…

Kedinin mama kabı

Şu an evdeyim. Kedi ayaklarımın dibinde, mama kabı boş, ona bakıyorum da… bazen senin yüzün geliyor gözümün önüne, mama kabını doldururken bile. Saçma biliyorum. Ama öyle işte. Bu gece yine açtım o fotoğrafı. Hani ilk…

O Fotoğraf

Gözüm yine o fotoğrafa takıldı. Hani şu üniversitede çekildiğimiz... güldüğün, benim de sana yaslandığım o kare. Kaç yıl oldu, hâlâ aynı yerde duruyor defterin arasında. Çıkarıp bakıyorum, sonra geri koyuyorum. Ne saçma…

sen gittikten sonra otogar

Hâlâ uyanığım. Uyumak istemiyorum çünkü uyuduğumda sabah olacak ve sabah olunca yine senden bir haber olmayacak. Bunu biliyorum artık. Yine de telefonu elime alıp ekrana bakıyorum, sonra bırakıyorum. Al, bırak, al…

Yine gece. Gündüz her şey o kadar normal ki… seninle o yoldan yürürken kolunun koluma değmesi, gülüşün, bir şey anlatırken elini havaya kaldırışın. Sonra gece oluyor, yatağa giriyorum ve beynim o sessizliği fırsat bilip…

Bugün tam bir yıl oldu

Bugün tam bir yıl olmuş. Geçen sene bu zamanlar seninle bir düğündeydik, hatırlıyor musun? Ben o gün giydiğim elbiseyi hâlâ dolabın en arkasında asılı tutuyorum. Ne atabiliyorum ne de giyebiliyorum. Öylece duruyor işte…

canım, dün gece yine açtım o mesajı. hani şu “bu sefer farklı” yazdığın mesaj. eylülün başında gelmişti, günlerce silmedim. açıp okuyorum, sonra kapatıyorum… sonra yine açıyorum 🙈 niye, bilmiyorum işte. artık o cümleye…

Yine kırıldım ama

Canım, bugün yine kırıldım sana. Hem de neye kırıldığımı tam bilmeden. Sabahtan beri ağzımı açıp tek kelime etmedim, sen de sormadın. Belki sordun da ben duymadım.. bilmiyorum. Akşam sofraya oturduk, ikimiz de…