#eski sevgili

Bu Saatte Yine Sen

Gece yarısı oldu, ben yine aynı yerdeyim. Uyku yok. Kafamda sen, sen, sen. Bugün nişan fotoğrafını gördüm. El ele. Gülen yüzler. Ben de baktım, baktım... SONRA TELEFONU YÜZÜ KAPALI TERS ÇEVİRDİM!!! Evet, otuz dört…

Hâlâ Kızgınım, Hâlâ Âşık

Yine o sahildeyim canım. Hani şu martıların simit için birbirini ittiği, benim de her akşamüstü kendimi oraya attığım yer. Bugün bir tanesi bana öyle bir baktı ki... ya, ne diyeceğim biliyor musun? Sana sorar gibi. "O…

Duydum işte. Nişanlanmışsın. Ne diyeyim, hayırlı olsun ya... Hayırlı olsun be. Haberi annem söyledi. Mutfakta bulaşık yıkıyordum, elimde tabak kaldı öyle. Su akıyor, ben bakıyorum. Öfke mi, özlem mi, bilmiyorum. İkisi…

Düğünde

Kuzenimin düğününde kimse fark etmeden dışarı çıktım. Davulun sesi hâlâ içeride, benim içimde başka bir şey çalıyor. Yeni gelinle damat oynarken ben seni düşündüm. Sen de bir gün böyle oynayacaksın, ben belki o gün bir…

Yine o kareyi açtım ya hayatım. Elim gitmiyor ama gidiyor işte. Hani göl kenarında, sen bana bir şey söylemiştin de gülmüştüm ya... tam o an çekilmişti. İkimiz de gülüyoruz orada, sanki kimse karışmamış gibi aramıza…

Hâlâ silmedim ya. Hani şu eski mesajları, hani şu "yarın aynı durakta" yazdığın o mesajı. Gece böyle olunca insan ne yapsın, açıp okuyor işte. Kızmıyorum artık sana, kızamıyorum be. O yüzüğü gördüm ya sahilde, bir şey…

Bu saatte uyanık olan tek kişi benim herhalde. Ev sessiz, annem uyudu, bulaşık makinesi bile sustu. Ben de oturdum yine o mesajın karşısına. Yazdım, sildim, bir daha yazdım. Kaç yıl oldu, hâlâ aynı yerde duruyorum…

Bugün tam bir yıl oldu

Bugün tam bir yıl olmuş. Geçen sene bu zamanlar seninle bir düğündeydik, hatırlıyor musun? Ben o gün giydiğim elbiseyi hâlâ dolabın en arkasında asılı tutuyorum. Ne atabiliyorum ne de giyebiliyorum. Öylece duruyor işte…

canım, dün gece yine açtım o mesajı. hani şu “bu sefer farklı” yazdığın mesaj. eylülün başında gelmişti, günlerce silmedim. açıp okuyorum, sonra kapatıyorum… sonra yine açıyorum 🙈 niye, bilmiyorum işte. artık o cümleye…

Bu saatte uyanınca önce yastığın öbür ucuna bakıyorum, alışkanlık işte. Sonra telefon. Yine bir şey yok. Sen dönerken hiç beklemezdin, kapıda biterdin. Şimdi ben kapıyı dinliyorum, kapıdan ses yok. Kızmıyorum artık…

Bu gece yine açtım o pencereyi. Boş. Sadece boş. Bir şey yazmıyorum artık, yazacak bir şey de yok zaten. Alıştım sanmıştım. Sonra ses kaydını dinledim. Hani şu silmediğim. Üç cümle, belki dört. "İyi geceler, rüyamda…

Sildim de Ne Oldu

Fotoğrafı sildim ya. Hani geçen anlatmıştım. Sildim işte. Telefon rahatladı, ben rahatlamadım. Çünkü silince bitmiyor. Sildiğin şey ekrandan gidiyor, kafandan gitmiyor. Ne kadar aptalım, bunu yeni öğreniyorum. Otuz yedi…

Bugün yine o duraktan geçtim. Alışveriş poşetleri elimde, yağmur çiseliyor, ben de mal gibi durup otobüs bekleyenlere baktım. 🥹 O akşam aklıma geldi işte. Telefonu cebimden çıkarıp çıkarıp geri koyuşum. Yazacaktım…

Bu gece yine o şarkı çıktı karşıma. Radyoda değil, telefonumda. Eski bir listede, aramadığım bir yerde. Parmaklarım durdu. Bir saniye bile sürmedi, göğsümün ortasında o şey yine sıkıştı. Bıçak gibi değil. Daha çok bir…

Yine aynı yerdeyim; bu kez mutfakta, çay bardağı elimde. Dışarıda yağmur var, radyo açık kalmış. O şarkı çalıyor yine. Gözlerim doluyor, kendime kızıyorum. HÂLÂ SEN! Yıllar geçti, hâlâ sen! Annem aradı bugün. 'Gel…