Kaç "yakında" oldu be

Yine o mesaja baktım. Kaç kere okudum bilmiyorum. "Yakında geleceğim" yazmışsın. Yakında. Ne demek yakında ya? Bir hafta mı, bir ay mı, bir sene mi? Ben artık bu kelimeden nefret ediyorum, biliyor musun? Canım, sen…

sevgili, bu gece yine seni düşünüyorum. Kaç yıl oldu, saymayı bıraktım. Ama Kordon'da o gece yürüdüğümüz yol aklımda. Ayakkabılarımın taşlara vurduğu ses bile. Bir de midye aldığımızı hatırlıyorum, ben limonu fazla…

O kutunun kapağı

Eski sevgilim… Bu akşam çekmeceyi karıştırıyordum. Bilirsin, hani şu hiçbir şeyi atamadığım, içinde fişler, eski kalemler, bir türlü çöpe gitmeyen ıvır zıvır biriken çekmece. Elimi attım, kapağı hafif çizik, o minik…

Bu sabah evi toplamaya niyetlendim, hani şu dolabın üstündeki kutular var ya, üç aydır orada duruyorlar. Aldım elime, açtım, içinden yıllar önceki bir fotoğraf çıktı. İkimiz de gülüyoruz, güneş gözümüzü almış, sen…

Bugün yine açtım o mesajı. Hani şu silmeyi beceremediğim. Baştan sona okudum. Sonra başa döndüm, bir daha okudum… İçinde ne yok ki. Kızgınlık var, biraz alay var, sonra birden “ama seni hâlâ” diye başlayan bir cümle var…

Bugün yine o kolyeyi elime aldım. Çekmecedeki. Hani senin bana doğum günümde taktığın. Bir süre avucumda tuttum. Sonra geri koydum. Kapatırken elim titredi biraz.. alışkanlık işte. 🙈 İtiraf edeceğim. Artık seni…

Sildim de Ne Oldu

Fotoğrafı sildim ya. Hani geçen anlatmıştım. Sildim işte. Telefon rahatladı, ben rahatlamadım. Çünkü silince bitmiyor. Sildiğin şey ekrandan gidiyor, kafandan gitmiyor. Ne kadar aptalım, bunu yeni öğreniyorum. Otuz yedi…

Bu saatte uyuyamıyorum yine. Perde kapalı, dışarıda yağmur var mı yok mu bilmiyorum. Cebimdeki fotoğrafı çıkardım yine. Hani şu köşesi kıvrılmış, biraz solmuş olan. Her seferinde aynı şeye bakıyorum: senin gülüşün. Kaç…

Gülümse Dedim Kendime

Akşam oldu yine. Çocuklar uyudu, ev sessiz, ben mutfakta çayı koyarken kendime 'gülümse' dedim. Yıllardır aynı cümle. Sabah okula hazırlarken, öğle arasında, akşam bulaşık yıkarken. Gülümse. Gülümsedim ya. Ama içimden…

Çekmecedeki mektup

Bu akşam yine sahildeydim. Hava kararmak üzereydi, deniz sakindi. O şarkı çalınca ayaklarım durdu işte. Yıllardır aynı yerde duruyorum senin yüzünden, bunu biliyor musun? Kızgın değilim artık. Ya da öyle sanıyorum. Ama…