#kendini sevmemek

Kendime yazıyorum bu sefer. Sana değil. Sana yazacak sözüm kalmadı zaten, onu da biliyorsun. İki yıl oldu neredeyse. İki yıl, bir insanın sesini unutmak için az mı çok mu, hâlâ bilmiyorum. Ama bugün fark ettim, artık…

Bu Sefer Kendime Söylüyorum

Biliyor musun, bugün pazar. Pazar akşamları bende hep bir tuhaf olur, hani eskiden bu saatlerde ya otobüs terminaline giderdim ya da dönüş yoluna bakardım. Şimdi ne giden var ne gelen. Sadece ben, çayım ve pencereden…

O yastığı hâlâ saklıyorum

Bu saatte uyumam lazımdı ya da bu saatte uyumuş olmam lazımdı. Yarın erken kalkacağımı biliyorum. Ama yatağa girdim, telefonu elime aldım, sonra aklıma o geldi. Yine. Bir yıldan fazla oldu be, bir yıldan fazla. Ve hâlâ…

O eski fotoğraftaki kız

Bu saatte uyuyamadım yine, kalktım çayı koydum. Kimse için değil, kendim için. Bunu yazarken bile tuhaf geliyor insanın kulağına, değil mi? Ama öğrendim artık. Sabahları erken kalkmayı, demliği kendi elimle tutmayı…

Yine o fotoğraflar

Bu akşam yine oturdum telefonun galerisine. Hani şu eski fotoğrafları silme işi var ya, iki dakikalık iş diyorsun ama saatler sürüyor işte. Sildikçe daha çok bakıyorsun. Saçma. Bir tanesinde ikimiz de gülüyoruz. Sen…