Yine o fotoğraflar

Bu akşam yine oturdum telefonun galerisine. Hani şu eski fotoğrafları silme işi var ya, iki dakikalık iş diyorsun ama saatler sürüyor işte. Sildikçe daha çok bakıyorsun. Saçma.

Bir tanesinde ikimiz de gülüyoruz. Sen bana bakıyorsun, ben kameraya. Yani ben aslında orada yokum be. O fotoğrafta bile senin sevdiğin kız var, ben değil. Şimdi anlıyorum. Neredeyse bir yıl sonra. Geç kaldım ama anladım.

Sen hep derdin ya, "sen kendini sevmiyorsun, ben seni seviyorum yetmiyor" diye. Ben o lafa her seferinde çıldırırdım. Suçlama sanırdım. Ne demek istiyorsun, sevmiyor muyum kendimi, ben mi sorunum yani? Ben mi? diye bağırırdım. Sen susardın. Ben daha çok sinirlenirdim o susuşuna.

Şimdi düşünüyorum da... haklıydın. Ya, haklıydın işte. Kızma bana şimdi, bunu söylerken bile içim bir tuhaf oluyor. Aylarca sana âşık olduğumu sandım. Birinin beni sevmesine âşıkmışım. Beni sevdiğini görmek, beni seçtiğini görmek... o hoşuma gidiyormuş. Ben değil, o his.

Önce sana kızdım, aylarca. Sonra kendime kızdım. İnanır mısın, bir ara o çift kişilik yastığa bile kızdım. Sabaha kadar yanı boş duruyor diye. Allah'ım, ne günlerdi.

Şimdi açıp eski deftere bakıyorum bazen. Oraya ne çok şey yazmışım. Okuyorum, okuyorum... sonra kendi kendime gülüyorum. Okurken sanki birinin beni tamir etmesini beklemişim gibi geliyor.

Yok be. Kendimle konuşmayı öğreniyorum artık. Yavaş yavaş. Bazen sesli konuşuyorum evde, gülme. Kendime bir şeyler anlatıyorum, kendimi dinliyorum. Tuhaf ama iyi geliyor.

Seni sildim mi? Hayır. Hâlâ oradasın köşede bir yerde. Ama artık canım o kadar yanmıyor. Yalnızca içim bir tuhaf oluyor, o kadar.