Canım, uyudun mu? Uyumuşsundur. Nefesini duyuyorum, o yüzden kısık yazıyorum. Bugün düğünden geldik ya, hani kuzenin düğünü. Ben oynarken sen kenarda oturdun, baktın bana. Sonra eve gelince hiç konuşmadık, sen banyoya…

Az önce mutfaktan geçtim, uyuyordun. Işığı kapattım. Bir şey söylemedim. Bugün yemekte yine sustuk. Ben de sustum artık. Eskiden olsa bir konu bulurdum, saçmalardım, gülerdik.. geçen sene bu zamanlar hangi boyayı…

Yine kırıldım ama

Canım, bugün yine kırıldım sana. Hem de neye kırıldığımı tam bilmeden. Sabahtan beri ağzımı açıp tek kelime etmedim, sen de sormadın. Belki sordun da ben duymadım.. bilmiyorum. Akşam sofraya oturduk, ikimiz de…

Hâlâ O Gece

Sevgili sen, Bunu yazıyorum çünkü artık tutamıyorum. Yıllardır içimde büyüttüğüm o cümleyi bir yere bırakmam lazım, yoksa beni burada boğacak. Doğum günüydü. Hatırlıyor musun? Bütün gece yan yana oturduk ve tek kelime…

o mesaja bakıyorum yine. sabahın körü, evde kimse uyanmadı, ben senin yazdığın o son cümlenin başında duruyorum. cevap veremedim. ya be, işte, diyorum ya, cevap veremedim. sen, sen, hani sen... nasıl bıraktın öyle…

O Fotoğraf

Çocuklar uyudu. Ben yine o fotoğrafa bakıyorum. Hani şu ilk gün çekildiğimiz fotoğraf… karlıydı hava, ellerim donmuştu, sen ceketini omzuma atmıştın. Şimdi orada öyle duruyoruz işte. Gülüyoruz. İnanıyoruz birbirimize…

Parmağımdaki İz

Bey… yine uyudun. Horlama sesini dinliyorum şu an, hani şu bazen beni çıldırtan, bazen de iyi ki varsın dedirten sesi. Uyandırmak istemiyorum seni, uyandırırsam ne diyeceğim ki zaten? Sabah yine aynı şeyleri…

O fotoğrafı yine açtım. Hani şu ilk gün çekindiğimiz, ikimizin de gülmeye çalıştığı ama beceremediği fotoğraf. İki yıl oldu ya. İki koca yıl. O gün uzattığın kalem hâlâ çekmecemde. Bazen açıp bakıyorum. Sadece bir kalem…

Kantinin o köşesi

Bugün yine açtım o fotoğrafı. Hani şu eski olan, hani senin paylaştığın. Bakmamak için kendimi tuttum ama olmadı, telefonu elime aldım ve açtım işte. Kantinin ışığı, masanın üstündeki çay bardakları, senin yandan…

Gece yine uyku tutmadı. Annemlerdeyim, bayram kalabalığı dağıldı, ev sessizleşti. Bavulumun içinde duruyor hâlâ o davetiyelerden biri. Çıkardım, baktım… Bakıyorum, hiçbir şey düşünemiyorum. Gözüm o yazıda ama aklım…