O Fotoğraf

Sevgilim… yine o fotoğrafa baktım. Hani şu düğün fotoğrafına. Sen oradasın, ben oradayım, ikimiz de gülüyoruz. O gece hiç susmadık ya, hatırlıyor musun? Sabaha karşı numaralarımızı değiştik. Aylarca her gün yazdık. Ben…

Telefon hâlâ elimde. Ekran karardı, ben hâlâ bakıyorum. Aynı tek kelime. Defalarca okudum. “Nasılsın?” Bu kadar. Başka bir şey yok. Şu an ne hissettiğimi bilsem bu yazıyı yazmazdım zaten. Kızgın mıyım? Değilim galiba…

Bugün yine o şarkıyı açtım. Hani senin eskiden çaldığın. Hani ben mutfaktayken arkadan gelirdi, ben de elimdeki tabağı bırakır, sana doğru dönerdim. Yine açtım işte. Artık sen çalmıyorsun ama ben yine de dönüp bakıyorum…

O kare

Gece yarısı oldu. Uyku yok. Galeriyi açtım, parmağım kendi kendine kaydırıyor. Ta ki o kareye gelene kadar. Konserde çektiğim fotoğraf. Hani şu senin omzun omzuma değerken çektiğim. Sahne görünüyor karede, ışıklar…

Bu saatte uyanık olan tek kişi benim herhalde. Ev sessiz, annem uyudu, bulaşık makinesi bile sustu. Ben de oturdum yine o mesajın karşısına. Yazdım, sildim, bir daha yazdım. Kaç yıl oldu, hâlâ aynı yerde duruyorum…

Sen uyudun. Nefesin o kadar düzenli ki... ben de yatakta dönüp duruyorum. Yazmazsam içimde kalacak. Bugün o düğünü hatırladım yine. Üç yıl önce bugün müydü, değil miydi, tam bilemiyorum ama aklıma düştü işte. İlk dans…

Bugün yine o mesajı düşündüm. Hani şu yazıp yazıp sildiğim. Bir türlü gönderemediğim. Elimde telefon, harfler tek tek diziliyor, sonra başparmağım geri silme tuşuna basıyor ya. Sanki içimden bir ses "gönderme" diyor…

Cebimde Kalan

Uzakta olanım, Yine sustum. Biliyorum, sen bu huyumu bilirsin. Telefonu elime alıp bırakıyorum durmadan. Ekranın ışığı yüzüme vuruyor, senin son mesajın duruyor orada. "İyi geceler, tatlı rüyalar" yazmışsın. Ben de sana…

Bu sefer de kapıyı çalmadın, biliyorum. Ama ben yine de camdan baktım. Üç kere. Sonra kendime güldüm, sonra sana kızdım, sonra yine camdan baktım. Mavi bir akşam işte, beni hep bu hale getiren o mavi.. Yarım kalan o…

Kırmızı Klasörü Bugün Yine Açtım

Bugün öğleden sonra evdeydim, annem dışarı çıktı, bütün ev bana kaldı. Ne yapacağımı bilemedim, dolabın en üst rafına uzandım yine. O kırmızı klasörü indirdim. Biliyorum, açmamalıyım artık, kaç kere kendime söz verdim…