Dolabın kapağını açtım

Canım, Bu gece yine uyku tutmadı. Kalktım, salona geçtim, bir bardak su aldım. Sonra ne oldu bilmiyorum, ayaklarım beni yatak odasına, dolabın önüne götürdü. Elim kutunun kapağına gitti ama kaldıramadım. Öylece durdum…

Hâlâ duruyor. Silmedim. Kaç kere parmağım gitti o kutuya, kaç kere “artık yeter” dedim ama silemedim… Bütün bir ilişkiyi bitiren o iki satır, telefonumda öylece duruyor. Sen gittin, o kaldı. Bazen gece yarısı oluyor…

Karşımda Boş Sandalye

Yine buradayım. Uyumam lazım ama uyuyamıyorum. Yine telefona uzandım. Açacağım o mesajları, baştan sona okuyacağım, sonra pişman olacağım. Bunu bile bile yapıyorum yine de. Bak, ilk günkü mesajın duruyor hâlâ. "Kahve…

Bu akşam yine mutfaktaydın. Çayı koydun, bardakları çıkardın, bana doğru döndüğünde gözlerin yorgundu ama gülümsedin. Ben de o an yine aynı şeyi düşündüm… bazı şeyler söylenmeden geçiyor. Geçen hafta ensendeki o beyazı…

Bu gece yine açtım o pencereyi. Boş. Sadece boş. Bir şey yazmıyorum artık, yazacak bir şey de yok zaten. Alıştım sanmıştım. Sonra ses kaydını dinledim. Hani şu silmediğim. Üç cümle, belki dört. "İyi geceler, rüyamda…

Hâlâ O Gece

Sevgili sen, Bunu yazıyorum çünkü artık tutamıyorum. Yıllardır içimde büyüttüğüm o cümleyi bir yere bırakmam lazım, yoksa beni burada boğacak. Doğum günüydü. Hatırlıyor musun? Bütün gece yan yana oturduk ve tek kelime…

Yine kırıldım ama

Canım, bugün yine kırıldım sana. Hem de neye kırıldığımı tam bilmeden. Sabahtan beri ağzımı açıp tek kelime etmedim, sen de sormadın. Belki sordun da ben duymadım.. bilmiyorum. Akşam sofraya oturduk, ikimiz de…

Canım, uyudun mu? Uyumuşsundur. Nefesini duyuyorum, o yüzden kısık yazıyorum. Bugün düğünden geldik ya, hani kuzenin düğünü. Ben oynarken sen kenarda oturdun, baktın bana. Sonra eve gelince hiç konuşmadık, sen banyoya…

o mesaja bakıyorum yine. sabahın körü, evde kimse uyanmadı, ben senin yazdığın o son cümlenin başında duruyorum. cevap veremedim. ya be, işte, diyorum ya, cevap veremedim. sen, sen, hani sen... nasıl bıraktın öyle…

O Fotoğraf

Çocuklar uyudu. Ben yine o fotoğrafa bakıyorum. Hani şu ilk gün çekildiğimiz fotoğraf… karlıydı hava, ellerim donmuştu, sen ceketini omzuma atmıştın. Şimdi orada öyle duruyoruz işte. Gülüyoruz. İnanıyoruz birbirimize…