Fotoğraftaki o gülüş

Telefonun ışığında hâlâ o fotoğrafa bakıyorum. Hani şu düğünden kalma olan. Arka planda benim yüzümde hiç tanımadığım bir gülüş, senin elinde tuttuğun o bardak, bir de aramızda kalan mesafe. Fotoğrafı her açtığımda önce…

Yine açtım o mesajları. Okudum, kapattım. Sonra bir daha açtım. Ya ben ne yapıyorum? Akşam üstüydü, balkonda oturuyordum. Rüzgâr öyle bir esti ki... hatırladım işte. Sen gülerken gözlerin kısılırdı ya. Hani şu ilk gece…

Gece yarısı oldu, ev sessiz, ben yine seni düşünüyorum. Normal mi bu ya? Üç yıl oldu. Üç yıl. Hâlâ aynı yerdeyim. Bugün bi kafede arkadaşımla oturuyordum. Kafamı kaldırdım, sen. Kapıdan girdin, kahveni söyledin…

Az önce yine o fotoğrafa baktım. Dolabın arkasından çıkalı bir yıl oldu neredeyse. İkimiz de gülüyoruz ya... o gülüşler bana ait değil gibi. Sana kızgın değilim artık. Yoruldum sadece. Aynı evin içinde iki yabancı…

Bugün bir kargo bekledim. Gelmedi. Zil her çaldığında koştum. Üç kere. Sonra oturdum, kendime güldüm. Ne bekliyordum ki? Bir koli mi gelecekti, içinden bir özür mü çıkacaktı? Yok. Hayat böyle değil. Biliyorum. Ama insan…

Uzakta olanım, Bu yazıyı sana göndermeyeceğim, biliyorsun. Zaten gönderebilsem bu kadar rahat yazamazdım. Gece yarısı oldu, ben yine yatağın kenarına oturmuşum, telefon elimde, ekranın ışığı yüzüme vuruyor. Aramanı…

O fotoğraf yine açık önümde. İkimiz de gülüyoruz ya.. ama gözlerimiz başka yerde. Bunu ilk kez geçen hafta fark ettim, elimde çay bardağı, öyle oturuyordum. Kendi kendime güldüm sonra. Neden güldüm bilmiyorum. Hani o…

İki satır

Uyumadım. Uyuyamıyorum zaten, bu saatlerde hep aklıma sen geliyorsun ya, işte ondan. Bugün sana mektubumu yazdım. Evet, hâlâ yazıyorum. Sen iki satırı zor yazıyorsun ama ben her cuma oturup saatlerce yazıyorum sana. Ne…

Bir sonraki sefer

Yine karşılaştık. Kafede, ben kahvemi alırken sen kapıdan girdin. O tanıdık gülümsemenle baktın ya hani, işte o an içimden dedim ki: bu sefer söyle. Bu sefer. Ama yine sustum. Ne diyecektim ki? "Üç yıl oldu, hâlâ senin…

Yine uyku tutmadı. Annem uyudu, evin bütün ışıkları söndü, bir benim içimdeki lamba yanık kaldı. Yine o mesaja gittim. Biliyorum, sileceğim dedim kaç kere… silmedim. Parmaklarım ezberlemiş, açıyorum işte. Her okuyuşta…