Bu sefer kalkmayacağım

Eve döndüm. Ayakkabılarımı çıkarmadan yatağa oturdum. Bugün yine o kafenin önünden geçtim, kokusu üstüme sinmiş gibi… Saçma biliyorum. Ama öyle. O gün oturup bekledim ya. Sen kapıda göründün, ben elimi çantaya attım…

Hâlâ İnanamıyorum Be

Telefon hâlâ elimde. Ekranda dün sabahki mesajın duruyor. İki kelime: "Günaydın canım." Ben o iki kelimeye yarım saat bakmışımdır. Ya, biliyorum, manyak gibi. Ama napayım, alışkın değilim işte. O gün geliyor aklıma…

Bugün annemle pazara gittik. Domates seçiyordu, eli bir tane domatesin üstünde durdu, sonra bana döndü, "sen bunu seversin" dedi. Gülümsedim ama içimden bir şey koptu ya. Çünkü sen de severdin. Pazarda domates seçerken…

Ya... bilmiyorum artık nereden başlayacağımı. Yine o mesajlardayım. Hani şu sabaha kadar süren, sonu gelmeyen konuşmalarımız var ya, işte onları okuyorum tek tek. Bazılarını o kadar çok okudum ki ezberledim artık…

Yine o fotoğrafa baktım. Biliyorum, sana bunu daha önce de söyledim, hatta belki söylediğim için pişman oldum, ama işte... yine baktım. Fotoğraflarda aşağı indim, aşağı indim, orada duruyor. Silmedim. Hâlâ silmedim. Ve…

Verilmemiş Cevap

Yine o masadayım. Kafamda. Kantin masası. Sen karşımda oturmuşsun, çayını karıştırıyorsun, ben bir şey diyeceğim, diyemiyorum. Yıllar geçti, hâlâ aynı yerde takılıyorum. Ne diyecektim be? Yani hayır, öyle bir şey…

kafenin kapanmasına az kaldı ama kimse gitsin demiyor işte. kulaklık takılı, o liste açık. üçüncü kez başa sardım bu gece, farkında bile değilim sona geldiğimin, zaten hiç farkında olmuyorum. o şarkılardan biri var ya…

Hâlâ her cuma

Bu akşam yine sahildeydim. Hani şu senin hep bir adım önde yürüdüğün, benim de yetişmeye çalıştığım yer. Yine öyle yürüdüm işte. Kimse yok ama ben hâlâ arkandan geliyorum, hâlâ sana yetişmeye çalışıyorum. Biliyor musun…

Bu gece o şarkıyı yine buldum. Bilerek yapmadım, kendiliğinden önüme çıktı, ben de dinledim. Baştan sona dinledim ve hiçbir yere kaçmadım… Sen o gece hep aynı şarkıyı istedin, hatırlıyor musun, arkadaşının doğum…

Bu gece yine telefonu elime aldım, mesaj kutusunu açtım. Boş. Tabii ki boş, ne bekliyordum ki. Ama işte her seferinde bir umut... sonra kendime kızıyorum, ya, kaç yıl oldu, hâlâ neyi bekliyorum? O gün gönderdiğin o…