#mutluluk

Geç oldu, uyandırmadım

Yine uyuyorsun. Bir süre yanında yatıp nefesini dinledim. Ama içimde bir söz var, söylemeden uyuyamam. Kalktım, yazıyorum. Sabah okursun belki, belki okumazsın. Ben yazmış olayım. Biliyor musun, bazen hâlâ inanamıyorum…

Yine uyku tutmadı. Yine o mesajı açtım. Duruyor işte. Silmedim, silemedim. 'Merhaba, dün gece için teşekkürler. Uzun zamandır bu kadar gülmemiştim' yazmıştım. O kadar. Sadece bu. Ama parmağım sil tuşuna her gidişinde…

Yan yana

Sen yine uyudun. Nefesini dinliyorum. Şu an dünyada en sağlam bildiğim şey bu işte, yan odada çocukların derin nefesi, senin omzunun hafif kalkıp inmesi. Kızmıyorum artık o akşamlara. Telefona gömülüp kaldığın…