Yine akşam oldu, yine sen düştün aklıma. Kaçıncı kez bilmiyorum, saymayı bıraktım. Bugün çekmeceyi açtım, yine ordaydın işte. O kitap. Sana alıp da veremediğim, yıllardır orda duran kitap. Kapağını açtım, sayfaları…

Yine mi sen?

Bugün yine o kapının çalınmasını bekledim. Öğleden sonra evdeydim, annem geldi oturdu, çay demledim, sohbet ettik ama aklımın bir köşesinde hep o ses vardı. Kapı çalınsa, açsam ve karşımda seni görsem. Kaç yıl oldu…

Yine o mesaj. "Nasılsın?" İki yıl sonra, gece yarısını çoktan geçmişken. Telefonu elime aldım, ekrandaki yazı hâlâ oradaydı, parmağım kaydırırken titriyordu. Bıraktım, tekrar aldım. Yazdım. Sildim. Yine yazdım. Sildim…

Bu saate kadar uyumadım. Yine. O mesajı açtım. Son yazdığını. Kaç kere okudum bilmiyorum ya. Her seferinde aynı şeyi bekliyorum galiba. Altına bir şey eklenecek. Eklenmiyor işte. Bıraksam mı? Bilmiyorum. Sen hiç…

O köşe masa

Geçenlerde bir düğünde, masanın ucunda oturuyordum. Karşımda bir çift, kırk yıllık evli, adam kadının tabağına yemek koyuyor, kadın adama bakıp gülüyor. Ben de elimdeki çatalı çevirip duruyordum. İçimden dedim ki, ne…

Bu akşam yine telefonu elime aldım, bir şey yazacakmışım gibi. Ekran açık, imleç yanıp sönüyor, ben de sana söyleyemediğim her şeyi o boşluğa döküyorum, sonra tek tek siliyorum. Kaç kere sildim saymadım. Sonunda…

Bu sefer farklı bir durak

Bugün başka bir durakta otobüs bekledim. İlk kez. Ama beynim yine onu buldu, şaşırmadım artık 🙈 Telefonu cebimden çıkardım. Koydum. Çıkardım. Koydum. Ya ben o akşam bir şey yazsaydım ya? İki kelime be, iki kelime… Sonra…

Geç oldu, uyandırmadım

Yine uyuyorsun. Bir süre yanında yatıp nefesini dinledim. Ama içimde bir söz var, söylemeden uyuyamam. Kalktım, yazıyorum. Sabah okursun belki, belki okumazsın. Ben yazmış olayım. Biliyor musun, bazen hâlâ inanamıyorum…

Kardeşimin odasında oturuyorum, o uyudu, ben yine telefonu elime aldım. Yine. Aynı yerden açıyorum, aynı kaydı dinliyorum. Senin sesin. O gün bana bir şey anlatıyordun, neydi hatırlamıyorum bile, saçma bir şeydi. Ama…

Bugün o fotoğrafı yine açtım ya. Küçük olan yanıma geldi, "anne bu kim" dedi. Sustum be, sustum işte. O mesaj hâlâ duruyor, hiç göndermedim. İçinde ne yazdığını sen biliyorsun ama. Aslında bilmiyorsun. İşte en kötüsü…