Kutunun dibinde

Dün gece yine açtım o çekmeceyi. Bir değil, iki değil. Alışkanlık oldu artık. O bileklik hâlâ orada. Etiketi bile duruyor. Takmadım hiç, sana da taktırmadım. O gece elimde tutuyordum, "sonra" dedim. Sonra olmadı işte…

sana yazmayı bırakamadım

Bu akşam yine o son mesaja döndüm, hani şu “hayırlısı olsun” dediğin mesaja; ben hâlâ içinden bir şey çıkarmaya çalışıyorum, sanki iki kelimenin arasında sakladığın bir şey varmış gibi 🙈 ve biliyorum yok, biliyorum…

Çocuklar uyudu. Ben yine mutfaktayım, çay koydum ama içmiyorum… soğusun diye bekliyorum. O şarkı çalıyor yine. Kaçmıyorum artık, duruyorum. Dinliyorum, içim yanıyor… o gece hep aynı şarkıyı isteyip durmuştuk, garson…

Canım, yine uyuyorsun sen. Nefesini duyuyorum şuracıkta. Ben de yataktayım ama gözüme uyku girmiyor, içimden yazmak geliyor. Bugün bulaşıkları yıkarken aklıma geldi. Hani sen bazen arkamdan sessizce gelip çayı tezgâha…

Bu Gece de Çıkarmadım

Yine oturdum yatağın kenarına, yüzüğü çıkardım. Avucumda soğuk soğuk duruyor, parmağımdaki o boşluğa bakıyorum ve içimden bir ses "koy şunu kutuya, bitsin artık" diyor. Koydum. Kapadım. İki saniye geçti, geri açtım…

Canım, sana yazıyorum ama göndermeyeceğim. Biliyorum. Göndermeyeceğim işte. Dün akşam telefonuma bir mesaj düştü. İki kelime: "merhaba, nasılsın". Hepsi bu. Ekranda öylece duruyordu ve ben dakikalarca dokunamadım. Sanki…

Yine oturdum telefonun karşısına. Yazdım sildim, yazdım sildim... kaç oldu bilmiyorum. Ama artık şunu fark ettim, ben sana bir şey yazamıyorum. Çünkü yazarsam bir şeylerin değişeceğini biliyorum ya, işte ondan…

Gece Yarısı Balkonu

Zaten biliyorsun, canım. Bu saatte yine balkondayım. İçim de yanıyor işte. Hani şu ilk mesajın vardı ya... HANİ ŞU “günaydın” DİYE BAŞLAYAN O MESAJ!!! Sen attın, ben on kere okudum. Ekranı kapatıp açtım, hâlâ orada mı…

Cebimdeki Anahtarlık

Sabah yine anahtarlığı elime aldım. Hani şu eski, rengi solmuş olan. Yıllar önce bir kantinin önündeki standdan almıştım, sana vermeye cesaret edemedim. Cepte taşına taşına köşeleri aşınmış ama hâlâ sağlam. Senin gibi…

Yine gece, yine o saat. Bir uygulamayı açtım, kapattım. Kaç kere yaptığımı saymadım artık. Sen yazmayalı ne kadar oldu, onu da saymadım işte. Saymak istemedim. Bugün annemle oturuyorduk, televizyon açıktı, ben yine…