Bu akşam yine telefonu elime aldım, bir şey yazacakmışım gibi. Ekran açık, imleç yanıp sönüyor, ben de sana söyleyemediğim her şeyi o boşluğa döküyorum, sonra tek tek siliyorum. Kaç kere sildim saymadım. Sonunda…

Kardeşimin odasında oturuyorum, o uyudu, ben yine telefonu elime aldım. Yine. Aynı yerden açıyorum, aynı kaydı dinliyorum. Senin sesin. O gün bana bir şey anlatıyordun, neydi hatırlamıyorum bile, saçma bir şeydi. Ama…

Bugün o fotoğrafı yine açtım ya. Küçük olan yanıma geldi, "anne bu kim" dedi. Sustum be, sustum işte. O mesaj hâlâ duruyor, hiç göndermedim. İçinde ne yazdığını sen biliyorsun ama. Aslında bilmiyorsun. İşte en kötüsü…

Cebimdeki Fotoğraf

Bu saatte uyuyamıyorum yine. Evin içinde bir sessizlik var, öyle bir sessizlik ki… kalkıp perdeyi araladım. Dışarıda rüzgâr var sadece. Ben de onu dinliyorum, o da beni. Bugün cebimdeki fotoğrafa yine baktım. Kaç kere…

Hâlâ o mesajı sildirmedim

Bu gece yine oturdum. Elimde telefon, açtım o konuşmayı, en dibe kadar kaydırdım. Biliyorum, artık mesaj atmak diye bir şey yok. Ama ben yine de o son satırı okuyorum. “Seni seviyorum” yazmışım. Sen okumuştun ama cevap…

Bu akşam yine aynı sofrada oturduk. Sen telefonuna bakıyordun, ben tabağımdaki yemeği karıştırıp durdum. Ne konuştuğumuzu hatırlamıyorum bile. Bir ara başımı kaldırdım, sana baktım, sen hâlâ oradaydın ama yoktun işte…

Bu gece yine seni düşünüyorum. Gittiğimde elini tuttum, parmakların soğuktu ama sıkıca tuttun beni. İyi olacağız dedim, bu sefer yarım bırakmadım. "Beni bırakmayacaksın, o yüzüğü ikimiz takacağız" dedim, sesim titredi…

Kısalan mektuplar

Dün gece yine rüyamda seni gördüm. Ama bu sefer asker kıyafetinle değil, o doğum günündeki gibiydin. Hiç konuşmuyordun yine, sadece karşımda oturuyordun. Uyandığımda yastığımın kenarı ıslaktı. Sana bunu yazmak istedim…

Kutunun Kapağı

Yine o kutu. Yine aynı parmağım, yine aynı tereddüt. Çıkardım, koydum, kapattım. Sonra açtım, yine taktım. Kaç gecedir aynı şeyi yapıyorum, artık sayısını unuttum. Parmağımda bir iz kaldı sanki, halka gibi değil de bir…

Telefonumun en altında duruyor. O son mesajın. Bazen açıp okuyorum, kelimeleri ezberledim artık. Ama her seferinde aynı yerde takılıyorum. Cevap yazmıyorum. Parmaklarım klavyeye gidiyor, sonra vazgeçiyorum… Kaç ay oldu…