Kütüphanenin o masası

Bugün o yolu tuttum yine. Kütüphanenin önünden geçerken ayaklarım durdu. İçeride kimse yoktu, masalar boştu. Senin oturduğun masa da boştu. İki yıl boyunca aynı masaya oturmuştun. Ben de karşına geçip kitap açmış gibi…

Kulağımda hâlâ o ses

Bugün yine dinledim. O ses kaydını. Hani şu en son konuştuğumuz günün kaydı. Sen 'artık dayanamıyorum' demiştin ya. Ben hâlâ oradayım. Sen çoktan gittin, ben o cümlede takılı kaldım. Bazen diyorum ki silelim artık…

Bu akşam yine mektuplara baktım. Hepsini yan yana koydum masaya. İlk zamanlar ne güzeldi be. Haftada bir yazardın. Ben de her seferinde sabahı zor ederdim, postacı gelsin diye. Sonra mektuplar seyreldi. Ayda bire düştü…

O masaya bir daha oturamadım

Bu saatte uyumak mümkün değil. Dışarıda yaz bitiyor, ben hâlâ aynı akşamın içindeyim. Bugün nedense seni çok aradım. Arasam mı diye düşündüm ama... arasam ne diyeceğim ki, işte öyle. Hatırlıyor musun, o düğünde ilk…

Yaz bitti sayılır. Akşam serinliği girdi içeri, perde kıpırdadı. Ben de kalktım, pencereyi kapattım. Sonra oturdum yine. Bugün o fotoğrafı açtım. Fotoğraf değil aslında, bi videodan kalma bi kare. O sokak, o saat, sen…

Bu gece yine uykum yok. Saat kaç bilmiyorum, bakmıyorum da.. Bazen biliyorsun, saate bakmak sadece acıyı çoğaltıyor. Perdeyi araladım, dışarda tek tük yanan ışık var. Herkes uyuyor, ben değil. Ben hâlâ o üç satırın…

O gülüşü hâlâ duyuyorum

Bu gece yine o kaydı açtım. Bilmem kaçıncı kez. Önce kızdım sana, yine. Sonra gülüşün geldi, dalgaların arasından, ve ben yine eridim. Her seferinde aynı şey oluyor, hiç şaşırmıyorum artık. İnsan kendi kendine bu kadar…

O kare

Sen kanepede uyuyorsun yine. Üzerine örttüm. Nefes alışını dinliyorum. Bu akşam albümü buldum. Hani şu eski olan. Açtım, orada o kare vardı. İlk gün. Arkadaşın doğum günü. Kalabalık bir masa, biz yan yana. Bilmiyordum…

Gece yarısı oldu yine. Herkes uyuyor, ben o fotoğrafa bakıyorum. Ya... o gülüşlerin hâlâ orada duruyor işte. İkimiz de gülüyoruz, hiçbir şey olmamış gibi 🙈 Sen hiç geç kalmadın bana. Hep bekledin beni. Ben hep geç…

Bu saatlerde hep aynı şey oluyor. Uyku tutmuyor, telefonu elime alıyorum, oradan oraya bakıyorum… ve bir yerde karşıma sen çıkıyorsun. Yine. O fotoğraf. Yüzüğün. Elini nasıl tuttuğunu gördüm. Bir de gülüşün var ya hani…