Bu gece yine uykum yok.

Bu gece yine uykum yok. Saat kaç bilmiyorum, bakmıyorum da.. Bazen biliyorsun, saate bakmak sadece acıyı çoğaltıyor. Perdeyi araladım, dışarda tek tük yanan ışık var. Herkes uyuyor, ben değil. Ben hâlâ o üç satırın içindeyim 🙈

İki yıl mı oldu? Daha mı az, daha mı çok? Bilmiyorum. Bazen sanki dünmüş gibi, bazen de hiç yaşanmamış gibi. Ama çekmece orda. Evin içinde bir yer, bir odada bir çekmece. Ben ne atabiliyorum ne bakabiliyorum. Bazen elim gidiyor, kulpuna dokunuyorum, sonra geri çekiyorum.. sanki açsam içinden başka bir şey çıkacakmış gibi. Halbuki biliyorum, içinde sadece bir fotoğraf var. Senin gülüşün. O gün, o kadar sene önce..

Şimdi soruyorum kendime, madem inanabiliyordum, neden o üç satırı yanlışlıkla okudum? Ya da neden o akşam telefonun ekranı öylece açık kaldı? Tanrı mı gösterdi, kader mi, yoksa ben mi hep içten içe biliyordum.. Hani bazen bilirsin de söylemezsin ya. İşte öyle. Bir yanım hep bir şeyleri sezmiş gibiydi ama inanmak istemedi. İnsan sevdiğine kolay kolay inanmıyor zaten, sevdiğine en çok inanmak istiyor.

O gece bağırmadım ilk başta. Sessiz kaldım. Öylece durdum, ellerim titriyordu. Sonra bağırdım, hem de nasıl bağırdım. Sonra yine sustum. En zoru sustuğum anlardı. Çünkü içimde bir sürü cümle vardı, hiçbiri ağzımdan çıkamadı.. Bazı cümleler vardır, söylersen bir daha toparlayamazsın. Ben toparlayamadım zaten.

On altı yıl. Bir insanın hayatında ne çok şey var on altı yılda. Bir ev, bir düzen, bir alışkanlık. Bir de bir güven vardı, sırtımı yasladığım. Onu kaybedince sadece evlilik bitmedi, ben de bittim bir süre. Sonra.. sonra kalktım. Ayağa kalktım işte. Kimse görmedi nasıl kalktığımı, geceleri kalktım, sabahları yine kalktım. Bir kadın kalkarken sessiz kalkıyor, kimse duymuyor.

Şimdi kırk yaşındayım. Ve yeniden güvenmeyi öğrenmeye çalışıyorum. Ama kimseye tam inanamıyorum. En çok da kendime. Kendime inanamıyorum çünkü bir zamanlar bu kadar inanmıştım. Bir zamanlar bu kadar emindim. Demek ki emin olmak yetmiyormuş.. bunu öğrendim. Ama öğrenmek istememiştim.

Geçen gün bir arkadaşım bir şey anlattı, güldüm. Sonra eve gelince bir ürperdim. Ne kadar güldüm öyle? Ne kadar rahattım? İyi hissetmek bile korkutuyor bazen. Çünkü iyi hissettiğin an, bir yerden bir şey çıkacak sanıyorsun. 🙊

Yeter artık diyorum kendime. Ama bırakmak öyle kolay mı? İnsan bir fotoğrafı atamıyorsa, içindekini nasıl atsın. Ben o fotoğrafı atmadım işte, koydum geri çekmeceye. Ama bazen kapatırken parmağım çekmeceye sıkışıyor, canım yanıyor, gülüyorum kendime. Sanki çekmece bile diyor ki bana 'iyi misin sen?'

Belki bir gün açarım. Belki bir gün o fotoğrafa bakarım ve artık acımaz. O gün gelir mi bilmiyorum. Ama bu gece yine uyumaya çalışacağım. Yorganı çekip üstüme, gözlerimi kapatıp.. belki bu sefer rüyamda açılır o çekmece. Belki bu sefer içinden sadece gülüşün çıkar, o üç satır değil.. işte o zaman inanabilirim belki.

Kimseye söyleyemediğim bir şeyi söyleyeyim buraya: ben hâlâ seni seviyorum. Kızgın değilim artık. Ya da kızgınım da.. bilmiyorum. Ama seni seviyorum. Bu beni bazen utandırıyor 🙈 Ama söylemesem daha çok içimde kalıyor. Allah'a emanet ol. Ben de kendimi emanet ediyorum, bir gün yeniden inanabilmek için..