Yarım Kalan Cümle

Bugün yine o şarkı çaldı, nereden çıktıysa. Ne zaman duysam aynı şey oluyor: o yaz akşamı, deniz kokusu, senin yanımda oturuşun. Sanki yıllar geçmemiş gibi geliyor bana, elli üç yaşında değilmişim gibi. Hâlâ o genç kızım ve dünya bize biraz daha zaman verecek sanıyorum. Vermedi işte.

Ne çok şey söyleyecektim sana o gün. Ağzımı açtım, açtım, kapattım ya. Sustum. Sen de sustun, ikimiz de sustuk ve o suskunluk büyüdü, aramıza girdi. Bir mektup bile yazmadın, tek kelime etmedin. Gittin. Belki sen de korkuyordun, ben de söylesem her şey bozulacak diye korkuyordum. Ama korkmasaydım... korkmasaydım ne olurdu, hiç bilmeyeceğim.

Kızgınım sana. Hem de nasıl. Yıllar geçti, hâlâ kızgınım. Sonra dönüp kendime kızıyorum, asıl benim dilim tutuldu diye. O cümleyi içimde tutmasaydım, o iki kelimeyi söyleseydim... belki diye başlayan cümlelerden nefret ediyorum artık. Belki demeden de yaşayamıyorum, orası ayrı.

Seni seviyorum. İşte bunu söyleyemedim sana. O gün deniz kenarında, şarkı çalarken, yüzüne bakıp da söyleyemediğim şeyi şimdi buraya yazıyorum, bir duvara yazar gibi, kimseye değil. Sana. Hâlâ sana. Ya sen... sen hiç mi merak etmedin, hiç mi dönüp bakmadın o yaz akşamına? İçimden bir ses diyor ki belki sen de sustun, sen de korktun. Ama içimden bir ses daha var, diyor ki boş ver, o çoktan unuttu, sen kendini yerken o yaşadı gitti. Bilmiyorum be. İkisini de bilmiyorum ve bu bilmemek beni yoruyor.

Bugün elli üç yaşındayım ve hâlâ bir yaz akşamının içinde kalmışım. Ne garip, değil mi? Bir şarkıya, bir kokuya, bir cümleye takılıp kalmak... Ama napayım, ben de böyleyim işte. Kelimeler o suskunluğun yerini tutsun diye yazıyorum artık. Tutmuyor ama olsun. En azından yazarken seni bir kez daha görüyorum, o genç adamı, denize bakan, gülümseyen... Hâlâ, hâlâ öyle.