O Şarkı Çalınca

Gece yarısı, mutfakta çay demliyorum. Radyo açık işte, kimse dinlemiyor, kendi kendine çalıyor. Sonra o şarkı başladı. Hani bizim şarkımız. Arabada sonuna kadar açar, camları indirir, bağıra bağıra söylerdik ya. Şimdi ben o şarkıyı duyunca elimdeki bardağı tezgâha bırakıyorum, çünkü bırakmazsam kırılacak.

Önce sana kızıyorum. Yine. Her seferinde yine. O gün telefonunu çevirirken gördüklerimi düşünüyorum, o mesajları, o adı, her şeyi. Hiç inkâr etmedin be. İnsan bir kere bile yalan söylemez mi ya? “Ben onu seviyorum” dedin, o kadar. Sonra kalktın gittin. Sanki otobüse binip gider gibi gittin. Ben orada öyle kalakaldım.

Sonra kızgınlığım bana dönüyor. Çünkü asıl kızdığım kendimim. O gece, arkadaşının doğum gününde, gitmeseydim keşke. Masada bana dönüp gülmeseydin, ben de o kadar gülmeseydim. Sabaha karşı sokakta yürürken elimi tutmasaydın. Tutmasaydın işte. Şimdi bu kadar acımazdı belki. Belki de acırdı, bilmiyorum. Kendime kızıyorum, sana kızıyorum, sonra ikisini de bırakıp sadece özlüyorum. Bazen üçü aynı anda oluyor.

O gün söyleyemediklerim hâlâ boğazımda. “Neden?” diye sormadım mesela. Sormak istedim ama sesim çıkmadı, çıksa da cevabı kaldıramazdım. Şimdi buraya yazıyorum. Belki bir gün okursun diye. Okursan eğer, o şarkıyı hâlâ dinliyorum biliyor musun. Kapatamıyorum. Deli gibi kapatmak istiyorum ama kapatamıyorum. Ya beceremiyorum ya da istemiyorum. İkisi de doğru galiba.

Neyse. Çayım soğudu. Sen de Allah’a emanet ol. Ya da olma, bilmiyorum. Bu gece bilmiyorum işte.