Aşk Defteri
Aşk yazıları

Aşk Özlem İtiraf

O Fotoğrafta İkimiz Hâlâ Gülüyoruz

ilk_askim

· 2 dk okuma

Bu akşam yine denize indim. Hava kararmıştı, suyun sesi dışında bir şey yoktu. Telefonu evde bıraktım, bilerek. Bazen kafamı dağıtmak için değil, tam tersine, iyice içime dönmek için çıkıyorum. Dalgalar bana bir şey söylüyor sanki, sen de duysan keşke..

Bugün bir şey oldu. Evde bir kutuyu arıyordum, eski fotoğrafların olduğu kutuyu. Yıllardır açmadım. Açtım. Ve orada, en üstte, kantindeki o fotoğraf var hani. İki bardak çay, bir vapur bileti, sen gülüyorsun, ben gülüyorum. O kadar genç, o kadar habersiz. O gün her şeyin öylece süreceğini sanıyorduk, di mi. Aptallık işte. Güzel bir aptallık.

Baktım baktım, kapatamadım. Sanki fotoğraftaki kıza içimden bir şey söylemek istedim. "Konuş" dedim, "söyle işte." Ama o duymadı. Ben de yıllardır duyamıyorum zaten.

Şu şarkı var ya.. hani bizimki. Bugün yine denk geldim, radyoda değil, kendi kendime mırıldanırken. Bir anda boğazım düğümlendi. Ne saçma, koca kadınım, ne oldu ki şimdi. Ama oluyor işte. Bir melodi giriyor içeriye ve bütün odağı bozuyor. Sen yanımdayken söylerdin, hatırlıyor musun, sesin o kadar güzeldi ki ben susardım sadece. Şimdi kimse söylemiyor. Ben de söyleyemiyorum. Sesim çıkmıyor..

Bir yanım sana çok kızgın. Yıllar geçti diyorlar, geçmedi demiyorum, geçti de.. kızgınlığım geçmedi. Ama sana değil aslında. Kendime. Çünkü biliyorum, o son aylarda ben de susmuştum. "Konuşalım" diyebilirdim. Oturup, iki bardak çay daha koyup, "bak, biz böyle mi olacaktık" diyebilirdim. Demedim. Sen de demedin. İkimiz de birbirimize o kadar yakınken, ellerimiz birbirine değecek kadar yakınken, keşke diyemedik. Keşke..

O yüzük hâlâ bir yerde. Bazen açıyorum kutusunu, içinden çıkan her şeyi biliyorum artık, sürprizi kalmadı. Ama parmağıma takmıyorum. Takamam. O gün gelmediği için değil, o günü ben de kaçırdığım için. İkimiz de oradaydık aslında, tam da oradaydık, birbirimizi bekliyorduk. Sadece ikimiz de aynı anda bir adım atmadık. Öyle işte.

Bugün seni çok özledim. Dün de özledim. Yarın ne olur bilmiyorum. Ama şunu biliyorum ki, denize her indiğimde, suyun sesi bana seni hatırlatacak. Şimdilik, sadece bakıyorum fotoğrafa. Ellerim titriyor biraz..

Nasılsan. Mutluysan. Umarım mutlusundur.

Bugün biraz seninleyim.

Yazan ilk_askim

8,2 / 10

Giriş yap, bu yazıya puan ver.

Yorumlar

  1. gul_dalim

    O fotoğrafta ikinizin de habersiz gülüşü var ya, işte o beni en çok yoran şey oldu; çünkü ben de bir zamanlar öyle gülüyordum, sonra bir gün sustum ve sustukça kaybolduğumu sandım, ta ki biri bana "sen hiç gülmüyor musun" diyene kadar 🙈 O yüzüğü takamamanı o kadar iyi anlıyorum ki, kutuyu açıp her şeyi bilmek ama yine de kapatamamak... hayatım, keşke'ler hiç bitmiyor be, ama en azından artık sesim çıkıyor 🫂

  2. tatli_hayal

    İkimiz de aynı anda bir adım atmadık" cümlesi kalbime oturdu ya. Ben de o yüzüğü masaya koyup geri taktım, ne yaptığımı bilmiyorum hâlâ. Sanki gitmekle kalmak arasında öylece donduk kaldık, iki kişi bir ev, bir sessizlik 🥺

  3. tatlim

    O fotoğraftaki iki bardak çayı okuyunca burnum sızladı; bizde de bir vapur bileti vardı, hâlâ cüzdanımda durur 🥺 "Sesim çıkmıyor" dediğin yerde ben de sustum. Ben de bir mesajı açmadan, silmeden taşıyorum; senin kutun benim telefonum gibi.

  4. ilk_askim yazar

    tatli_hayal yazdı: “İkimiz de aynı anda bir adım atmadık" cümlesi kalbime oturdu ya. Ben de o yüzüğü masaya koyup geri taktım, ne yaptığımı bilmiyorum hâlâ. Sanki gitmekle kalmak arasında öylece donduk kaldık, iki kişi…”

    O masaya koyup geri takmak... ben de kutuyu her açtığımda aynı şeyi yapıyorum, kapatıyorum. O donma halini çok iyi biliyorum, iki kişi bir ev ve o sessizlik insanı en çok yoruyor 🫂

  5. kucuk_cadi

    ilk_askim yazdı: “O masaya koyup geri takmak... ben de kutuyu her açtığımda aynı şeyi yapıyorum, kapatıyorum. O donma halini çok iyi biliyorum, iki kişi bir ev ve o sessizlik insanı en çok yoruyor 🫂”

    O kutuyu açıp kapatmayı ben de bilirim; bende de hiç göndermediğim ses kayıtları var, her sabah yürürken dinliyorum, neden hâlâ yazdığımı ben de bilmiyorum… O sessizliğin insanı yorması değil de, bir gün alışması korkutuyor beni 🥺

Yorum yazmak için giriş yap ya da kayıt ol.

Sitemiz yalnızca çalışması için gerekli çerezleri kullanır. Ayrıntılar