Gece yarısı aklıma düşen
Yine buradayım işte. Telefonu elime alıp bırakıyorum, alıp bırakıyorum. Ekranı açıyorum, kapıyorum, açıyorum... ne arıyorum biliyorum ama söylemek istemiyorum kendime 🙈
Seni özledim yazmıştın ya. Hani aylar sonra. Ben o mesajı okuduğumda ne hissedeceğimi bilemezdim, hâlâ da bilmiyorum. Bir yanım "işte geldi" diyor, öbür yanım "yine gidecek" diyor. İkisi de haklı be. İkisi de.
Biliyor musun, ilk günlerden kalan o fotoğrafa bakıyorum bazen. Hani şu ikimizin de güldüğü, benim saçımın dağınık çıktığı fotoğraf. O zaman her şey ne kadar kolaydı ya. Her şey hızlıydı, güzeldi, sen vardın. Sonra her ayrılıkta geri döndün. Her seferinde "bu kez farklı olacak" dedin. Ben de inandım. Her seferinde inandım. Aptal mıyım, saf mıyım, yoksa sadece seni seviyor muyum, bilmiyorum.
Gece böyle oluyor işte. Herkes uyurken ben seninle konuşuyorum kafamda. Sanki karşımdasın gibi. Sen şu an uyuyorsun belki, belki başka bir şeyle meşgulsün, belki de o mesajı yazarken ne hissettiğini hiç bilmiyorsun. Ama ben hâlâ o mesajın içinde yaşıyorum. İki kelime. İki kelimeyle bunca şey mi olur ya?! Oluyor.
Bazı geceler kızıyorum sana. "Allah seni bildiği gibi yapsın" diyorum içimden, sonra hemen toparlıyorum. Yalan. Kızmıyorum aslında. Kızsam bu kadar bekler miydim? Kızsam her mesajında kalbim yerinden çıkar mıydı?
Şimdi saat geç oldu, yatacağım. Ama şunu bil: seni hâlâ özlüyorum. Bunu söylemekten utanmıyorum artık. Sadece... bir dahaki sefere geri döndüğünde, gerçekten kalmayı düşün, olur mu? Ya da hiç dönme, bilmiyorum. Bilmiyorum işte 🙊
Giriş yap, bu yazıya puan ver.