Sabah yine o fotoğrafı elime aldım.
Sabah yine o fotoğrafı elime aldım. Hani şu bizim kare var ya, hani ben gülerken sen bana doğru eğilmiştin. O eğilişte bir şey var sanmıştım, hâlâ var mı bilmiyorum. Fotoğrafın kenarı kıvrıldı artık, elime aldıkça daha da kıvrılıyor 😔
Canım, dün sofrada yine eski sevgilinden bahsettin. Ben de gülümsedim. Gülümsedim ama içim… bilmiyorum. Sen anlattıkça ben başımı salladım, tabağımdaki yemeği ittim, "hı hı" dedim. Ağzımı açsam ne olurdu, açamadım. Sustum işte… 🙈
Şimdi mesaj yazıyorum, siliyorum. Yazıyorum, siliyorum. "Dün çok güzeldi canım" yazdım, sildim. Çünkü güzel değildi. Ben iyi değildim ve sen fark etmedin. Belki fark etmemek daha kolayına geliyor… bilmiyorum.
Kırgınım sana. Hem de nasıl. Ama şakaya vurunca geçer diyorum, geçmiyor. Kendime kızıyorum, sana kızamıyorum bile. Of… 😢
Giriş yap, bu yazıya puan ver.