Dün gece yine o rüyayı gördüm.
Dün gece yine o rüyayı gördüm. Üniversitenin ilk günü, o sıra. Sen yanıma oturmuştun, bütün ders boyunca fısıldaşmıştık, hocanın bize bakıp durduğunu bile fark etmemiştik. Rüyada o günü yaşarken içimden diyordum ki bu sefer söyleyeceğim. Ama uyandım işte. Yine söyleyemeden uyandım 🙈
Bugün öğleden sonra seni aradım, sesin neşeliydi. Yeni biriyle tanışmışsın, anlatmaya başladın, ben yine dinledim. Hep dinliyorum zaten. Sen anlatırken ben "evet canım", "hı hı" diyorum, içimden de kendime kızıyorum. Sonra bir ara sustun, "iyi ki varsın ya" dedin. İşte orada yine kalbim durdu. Gülümsedim, telefonun öbür ucundan göremezsin diye. Ama telefonu kapattıktan sonra yatağa oturdum, öyle bakakaldım tavana.
Sen her ayrılığında bana geliyorsun, ben her defasında teselli ediyorum. Sonra bir bakıyorum sen yeni birine gülümsüyorsun, ben yine aynı yerde duruyorum. Kızmıyorum sana, gerçekten kızmıyorum. Kızsam rahatlardım belki. Kendime kızıyorum.
O kitap hâlâ çekmecede. Doğum gününden önce almıştım, içine bir şey de yazacaktım, yazamadım. Her seferinde "bu sefer ver" diyorum, her seferinde bir bahane buluyorum. Belki de veremeyeceğim, korkuyorum.
İçimden bir ses artık söyle diyor. Diğer ses sus, bozma diyor.
Seni seviyorum. Hep sevdim. Keşke o ilk gün, sıraya oturduğunda, bunu bir şekilde söyleyebilseydim. Ama yine susuyorum, çünkü sen her şeyi konuştuğumuz kişisin ve ben seni kaybetmeye korkuyorum. 🥺
Giriş yap, bu yazıya puan ver.
