Bir düğünde çaldı

Geçen akşam bir düğüne gittim. Kuzenimin düğünü, yıllardır görmediğim akrabalar, uzun masalar, kalabalık. İyiydim, gerçekten iyiydim, hatta ilk defa gülerken kendimi yakaladım, için için bir şey sıkışmıyordu göğsümde. Sonra orkestra o şarkıya geçti.

Ya ben şarkının listesine bile bakmamıştım, nereden bileyim. Bir anda salonun ortasında, elimde çay bardağı, öylece kalakaldım. Seninle sonuna kadar açıp söylediğimiz o şarkı, işte tam o. Herkes oynuyor, ben orada bir taş gibi duruyorum. Önce sinirlendim, kime sinirlendiğimi bilmeden; orkestraya mı, şarkıyı isteyen adama mı, yoksa şarkıyı hâlâ aklımda tutan kendime mi.

Sonra içimden bir ses, işte o ses, “kalksana oyna” dedi. Kalkamadım. Kalkamadım be. Bacaklarım taş kesildi, bir de gözlerim doldu, kalabalığın ortasında. Annem yanıma geldi, “iyi misin” dedi, “nane limon mu getireyim” dedi. Getir anne dedim, ne getirirsen getir. Kadıncağız bilmiyor ki içimdeki şeyin naneyle limonla alakası yok.

Bir ara telefonuma baktım, hani belki... belki ne, bilmiyorum. Belki bir mesaj, belki o şarkıyı duyup aklına gelirim diye. Yok. Tabii ki yok. Sen bana “ben onu seviyorum” deyip gideli beri yoksun, bir buçuk yıl oldu neredeyse. Ben hâlâ bir düğün salonunda seninle söylediğimiz şarkıda kalakalıyorum. Kendime kızıyorum, hem de çok. Koca kadınım, işim gücüm var, bir şarkı yüzünden salonda ağlayacak hâlim yok ya.

Neyse. Oynadım sonunda. Bir iki şarkı sonra kendimi pistte buldum, yanımda teyzem, kolumu koluma takmış, ne oynadığımızı bile bilmeden. Gülerken bir an seni düşündüm, gülüşünü değil, sadece “iyi ki burada değilsin” diye düşündüm. Sonra da hemen ardından, ya, keşke burada olsaydın diye düşündüm. Bunu bilir misin sen? Bilmezsin.

Eve dönerken arabada o şarkı çalmasın diye telefonu hiç açmadım. Ama kafamın içinde çalıyor işte, susmuyor. Susmuyor be.