Bir düğünde

Bugün kuzenimin düğününe gittim. Herkes güldü, oynadı, halay çekti. Ben de güldüm, oynadım. Ama masada oturup o beyaz gelinliği görünce sen aklıma geldin. Öyle bir anda geldin ki…

Biz de konuşmuştuk bunları. Hatırlıyor musun? Kütüphanenin o arka masasında, öğle arası çay alıp geldiğinde, "ileride şöyle bir düğünümüz olsun" demiştin. Ben gülmüştüm. Sen ciddiydin. Hani o bakışın vardı ya, "seninle her şey olur" der gibi bakan… O bakışla söylemiştin.

Şimdi ben o masada oturdum. Karşımda damat, gelin. Mutlular. Ben bakıyorum, gülüyorum ama içimden senin sesin geçiyor. "Seni üzmek istemiyorum." O cümle… Ne kadar boş, ne kadar kaçış. Üzmemek için gittin, ama beni bıraktığın yerden beri düşüyorum. Bunu sana hiç söyleyemedim.

Telefonumu çıkardım. Yine o mesaj. Kaç kere okudum, bilmiyorum. "Artık devam etmek istemiyorum." Her seferinde bir kelimesinde takılıyorum. "Devam" kelimesinde. Sanki bir dizi, bir film… devam etmek. Ben senin için bitmiş bir sahne miydim? O mesajı silmiyorum çünkü silsem, gerçekten bittiğini kabul edeceğim. Ve ben hâlâ… ne olduğunu bilmiyorum. Kızıyor muyum, özlüyor muyum, yoksa sadece alışamadım mı?

Düğün dağıldı. Herkes evine gitti. Ben de eve döndüm. Yatağa uzandım. Tavan… hep aynı tavan. Bazen diyorum ki keşke seni hiç tanımasaydım. Sonra hemen ardından… iyi ki tanımışım. Çünkü seninle konuştuğum o saatler olmasaydı, şimdi bu kadar acı çekmezdim ama belki de hiç bu kadar canlı hissetmezdim.

Bir şey söyleyeyim mi? Ben seni hâlâ seviyorum. Kızgınım, kırgınım ama seviyorum. Ve bu gece, bu düğün gecesi, içimden bir tek şey geçti: keşke biz de o masada olsaydık. Ama yoksun. Ve ben… hâlâ o son mesajı okuyorum. Hâlâ.