Kedinin mama kabı

Şu an evdeyim. Kedi ayaklarımın dibinde, mama kabı boş, ona bakıyorum da… bazen senin yüzün geliyor gözümün önüne, mama kabını doldururken bile. Saçma biliyorum. Ama öyle işte. Bu gece yine açtım o fotoğrafı. Hani ilk…

Hâlâ silmedim ya. Hani şu eski mesajları, hani şu "yarın aynı durakta" yazdığın o mesajı. Gece böyle olunca insan ne yapsın, açıp okuyor işte. Kızmıyorum artık sana, kızamıyorum be. O yüzüğü gördüm ya sahilde, bir şey…

O Fotoğraf

Gözüm yine o fotoğrafa takıldı. Hani şu üniversitede çekildiğimiz... güldüğün, benim de sana yaslandığım o kare. Kaç yıl oldu, hâlâ aynı yerde duruyor defterin arasında. Çıkarıp bakıyorum, sonra geri koyuyorum. Ne saçma…

sen gittikten sonra otogar

Hâlâ uyanığım. Uyumak istemiyorum çünkü uyuduğumda sabah olacak ve sabah olunca yine senden bir haber olmayacak. Bunu biliyorum artık. Yine de telefonu elime alıp ekrana bakıyorum, sonra bırakıyorum. Al, bırak, al…

Bu saatte uyanık olan tek kişi benim herhalde. Ev sessiz, annem uyudu, bulaşık makinesi bile sustu. Ben de oturdum yine o mesajın karşısına. Yazdım, sildim, bir daha yazdım. Kaç yıl oldu, hâlâ aynı yerde duruyorum…

Telefonu açtım yine. Yazdığım o mesaj orada duruyor, göndere basmadan. Kaç kere okudum bilmiyorum, her seferinde bir cümlesini silmek istiyorum, sonra vazgeçiyorum.. Akşam oldu, hava karardı. Eylül geldi işte. Sen hâlâ…

Yine gece. Gündüz her şey o kadar normal ki… seninle o yoldan yürürken kolunun koluma değmesi, gülüşün, bir şey anlatırken elini havaya kaldırışın. Sonra gece oluyor, yatağa giriyorum ve beynim o sessizliği fırsat bilip…

Bugün tam bir yıl oldu

Bugün tam bir yıl olmuş. Geçen sene bu zamanlar seninle bir düğündeydik, hatırlıyor musun? Ben o gün giydiğim elbiseyi hâlâ dolabın en arkasında asılı tutuyorum. Ne atabiliyorum ne de giyebiliyorum. Öylece duruyor işte…

Sabah oldu yine. Kahve elimde, telefon elimde. Hangisi soğudu, bilmiyorum. On iki yıl. ON İKİ YIL!! Ben hâlâ o cümlelerin içindeyim. "Görüşürüz" yazmıştın en son. Görüşemedik işte. Ben de saf saf inandım. Bazen kendime…

canım, dün gece yine açtım o mesajı. hani şu “bu sefer farklı” yazdığın mesaj. eylülün başında gelmişti, günlerce silmedim. açıp okuyorum, sonra kapatıyorum… sonra yine açıyorum 🙈 niye, bilmiyorum işte. artık o cümleye…