O Şarkı Çalınca

Yine o şarkı çıktı karşıma. Gece yarısı, radyoda, tesadüf işte. Ne tesadüf be, ne tesadüf... Kaç yıl oldu, hâlâ aynı yerde duruyor içimde. Sen bana o şarkıyı hatırlattığın akşam gülmüştük ya hani, ikimiz de. Ben o kadar gülmeyeli uzun zaman olmuştu. Sen de fark etmiştin herhalde, yüzüme öyle bir bakmıştın.

Sonra aylarca yazdın. Bir gün sıcacıktın, ertesi gün buz gibi. Ben her seferinde kendime "yok bir şey, meşguldür" dedim. Meşguldür dedim, meşguldür... Kaç kere dedim bunu kendime, sayamıyorum artık. Senin o bir gün sıcak bir gün buz gibi hâlin beni yordu be. Yordu.

Sonra bir mesaj geldi. Başka bir şehre taşınıyormuşsun. Bu kadar. Öylece, bir vedalaşmadan. Ne bir yüz yüze, ne bir açıklama. Bu kadar mıydı yani? Ben bunu hak ettim mi şimdi? Ben sana ne yaptım da bana bir veda bile çok gördün?

Kızıyorum sana. Çok kızıyorum. Ama asıl kendime kızıyorum, biliyor musun? Ben sana inandım. Bu yaştan sonra, bunca şeyden sonra, tekrar inandım işte. Aptallık mıydı? Belki. Ama inanmak suç mu ya? 🙈

Yine de telefonu elime alıyorum bazen. Yazıyorum sana. Belki okursun diye, belki bir gün dönersin diye değil, sadece... içimde kalmasın diye, işte. O şarkı hâlâ çalıyor. Ben de hâlâ seni düşünüyorum. Deli miyim neyim 🥺