Çayın şekeri

Yine uyuyamadım. Yanımda sen varsın, nefesin düzenli, ben tavana bakıyorum. Bu saatte insanın aklına ne gelirse geliyor işte.

Bugün mutfakta seni izledim. Çayı koyuyordun, iki şeker attın, karıştırdın. Kırk saniye falan sürdü belki. Ben o kırk saniyede ilk tanıştığımız akşama gittim. Hatırlıyor musun, arkadaşın evinde, o kalabalık masada. Ben bir yanımda kim var diye bakmamıştım bile, sonra bir ara sana döndüm, sen gülüyordun. O gülüşü on yıl sonra mutfakta çay karıştırırken gördüm. Aynı. Değişmemiş.

Sonra geçen ayı düşündüm. Yıldönümünü unuttun. Unuttun işte, ne diyeyim. O gün sana kızdım, içimden saydım durdum, akşam da surat astım. Sen anlamadın bile neden. Ya da anladın da işine gelmedi. Bilmiyorum. Bazen akşamları o telefona gömülüp kalıyorsun, ben karşında oturuyorum, sana bir şey anlatıyorum, gözün ekranda. O an canım yanıyor. Söylüyorum belki, belki söyleyemiyorum. Ama yanıyor.

Kızıyorum sana. Sonra geçiyor.

Çünkü sabah oluyor. Sen uyanıyorsun, gözlerini açmadan önce bir elin yastığın altına gidiyor, sonra bana dönüyorsun. O an en çok sana güveniyorum. Bunu sana hiç söylemedim. Söylesem belki gülersin, belki omuz silkip geçersin. Ama öyle işte. Geçen kış oğlanın ateşi çıktığında sabaha kadar ikimiz de uyumadık ya, hani sen koridorda volta atıp duruyordun. O gece de aynı şeyi düşünmüştüm. Sen yanımdayken bir şey olmaz diye.

Şimdi burada, karanlıkta, senin uyuduğun odada bunları yazıyorum. Yarın unuturum belki, belki de kırk saniye çay karıştırırken yine hatırlarım. Sen çayına iki şeker atmaya devam et. Ben de izlemeye.

İyi geceler.