Bugün yine o düğün fotoğrafına baktım.

Bugün yine o düğün fotoğrafına baktım. Hani şu köşede, elim kolum birbirine dolanmış hâlde durduğumuz… Sen gülüyorsun, ben sana bakıyorum. Ne kadar gençtik. Ne kadar da emindik her şeyin iyi olacağından.

Bir daha o günlere dönemem biliyorum. Ama bazen öyle bir an geliyor ki… içimde bir yer, hâlâ o fotoğraftaki kadın. Hâlâ orada duruyor, seni bekliyor gibi. Aptalca, di mi? 🙈

Bu akşam kızım uyumadan önce bana sarıldı. "Anne sen üzülme" dedi. Nereden anlıyorlar bilmiyorum. Ben hiçbir şey belli etmiyorum hâlbuki. Ama çocuklar hissediyor işte. O an kendime çok kızdım. Bir gün bile sensiz olamam diye düşünen ben, şimdi onlar için dimdik ayakta durmaya çalışıyorum. Ve sen… sen nerelerdesin? 🥺

Bazen çok kızıyorum sana. Kavga etmedik, bağırmadık, birbirimize kötü söz bile söylemedik. Sessizce bitti. En kötüsü de o. Bir gün gelir konuşuruz, her şey düzelir dedim. Gelmedin. Konuşmadın. Sadece uzaklaştın. Ve ben o sessizliğin içinde kayboldum…

Şimdi bu saatte, evin içinde herkes uyurken, ben yine oturmuş sana yazıyorum. Yazmasam olmuyor. İçimde biriken şeyi bir yere bırakmam lazım. Sen okumayacaksın belki. Ama ben yazdıkça biraz daha nefes alıyorum.

Bilmiyorum. Belki bir gün bu fotoğrafa baktığımda sadece gülümserim. Sadece "iyi ki yaşanmış" derim. Şimdilik olmuyor işte. Şimdilik hâlâ içim sızlıyor.

Ve hâlâ… hâlâ seni merak ediyorum. Nasılsın, iyi misin? Kimseye söyleyemiyorum ama bazen sadece adını düşünmek bile canımı yakıyor. yine de iyi yapsın.