Bir yaz daha geçiyor

Canım, bu akşam sen uyuyunca yanına oturdum, elini tuttum. Nefesin düzenliydi ya, işte onu duydukça içim rahatlıyor. O kadar korkuyorum ki bazen nefesini duymak için sessizce eğilip dinliyorum, sonra kendime gülüyorum. Ne hallere düştüm ben.

Balkona çıktım biraz önce. Yaz geldi, geceler artık sıcak. Duvarda duran o ilk tatil fotoğrafımıza yine baktım. Hani şu köşedeki büfenin önünde çektirmiştik ya, ikimiz de güneşten gözlerimizi kısmışız, sen kolunu omzuma atmışsın, ben gülmekten yarılmışım. Her geçişte gözüm kayıyor. Bugün de baktım, baktım, sonra mutfağa gidip yüzümü yıkadım.

Canım, sana bir şey söyleyeceğim ama kızma. Çok yoruldum. YORULDUM işte!!! Sabah ilaçlar, öğlen randevu, akşam yemeği derken bir de bakıyorum gece olmuş. Ama sonra sen bana o halinle gülüyorsun ya, o an her şey silinip gidiyor. Sen nasıl hâlâ gülebiliyorsun bu kadar? Ben senin yerinde olsam, eminim suratım asılırdı, kimseye gülümsemek gelmezdi içimden. Sen benden güçlüsün, hep öyleydin.

Bugün hastanenin koridorunda otururken bir teyze yanıma geldi, "kızım senin yüzün solmuş" dedi. Güldüm geçtim. Ama içimden dedim ki, teyze benim yüzüm değil canım yanıyor.

Yine de sana söz verdiğim gibi gülümsüyorum yanında. Hiç ağlamıyorum, ağlamayacağım da. O gözyaşları senin yanında değil, burada dökülüyor. Ama sen merak etme, ben toplarım kendimi. Hâlâ buradayım canım. Ve sen iyileşene kadar, hatta sonrasında da, hep burada olacağım.

Yarın sabah kalkınca sana çay demleyeceğim, açık, senin sevdiğin gibi. Bir de şu balkona sardunya alalım mı, diyeceğim. Geçen sene almıştık, kurudu. Bu sefer kurutmayalım. Tamam mı?

İyi geceler canım. Dualarım seninle.