Yine o kutu… Açtım.
Yine o kutu… Açtım. Biliyorum, yine bir şey çıkmayacak. Senden çıkmıyor, benden de çıkmıyor artık. Sadece iki mektup, sararmış. İlk yıldönümümüzde yazdıklarımız… okudum, bir daha okudum. Orada bir adam seni seviyordu, ben bile kıskandım onu. Hani şu satır: 'Bu evde iki kişi değil, bir biz varız.' 🙈
Şimdi aynı evde, iki ayrı oda… yine de sesin kulağıma geliyor. Kapıyı kapatıyorsun, ben duyuyorum. Geçen akşam mutfakta bardağı tezgâha bırakışın var ya, o ses… beni benden aldı. Konuşsak bitecek, biliyorum. Susuyorum. Sen de susuyorsun…
Kırıldım mı? Kırıldım. Kızdım mı? Hem de nasıl. Sonra sustum işte. Kutuya bakıyorum, içinde sadece iki mektup var, o kadar. Yine de kapatamıyorum kapağını. 🙊
Giriş yap, bu yazıya puan ver.
