Bu gece de böyle
Canım,
Bugün evin sessizliğinden kaçıp annemlere gittim. Annem hiçbir şey sormadı, sadece çayı doldururken bir an durdu, sonra mutfağa döndü. Bir şey sormaması daha da ağır geldi. İnsanlar üzülmemi bekliyor, ben üzülmeye bile vakit bulamıyorum bazen. Ağlamak istesem de içimden gelmiyor.
Bir yıl oldu sayılır. Bir yıl. Dün dolabı açtım, montun hâlâ orada. Kokunu almak için yüzümü gömdüm, kokun çoktan gitmişti. O an sana kızdım canım. Neden bana kokunu bırakmadan gittin? Neden her şeyi yanımda bırakıp kendin gittin?
Sonra yine yumuşadım. Sana kızsam da bu seninle olan kızgınlığım. Başka kimseye böyle kızamıyorum.
Her akşam yatarken aklıma o sözün geliyor. “Yarın da seninle uyanacağım.” Şimdi her sabah tek başıma uyanıyorum ve hâlâ alışamadım. Alışmak istemiyorum zaten.
Bu gece de böyle geçecek işte. Yastığının o tarafına dokunmadan yatacağım.
Seni çok seviyorum, canım. İyi geceler.
Giriş yap, bu yazıya puan ver.
